วันนี้ไปตรวจหน้าอกมาแหละ ด้วยความที่ว่ามันเจ็บบ่อยๆ แต่ไม่เล่าดีฝ่า มันจั๊กจี๊ อิอิ
มาพูดถึงขากลับบ้านดีกว่า ก็ขับรถกลับบ้านตามปกติ บังเอิญว่าวันนี้เกิดฟิตอยากกลับบ้านเร็วเลยออกแต่วัน แล้วก็ตามคาดคือรถติดบรรลัย เค้าก็เลยควานหาหนังสืออ่านที่ข้างหลังเบาะ แล้วก็เจอ Magazine เล่มนึงที่เค้าเอามาใส่ไว้งั้นๆ เมื่อนานมั่กๆแล้ว สุดสัปดาห์นั่นเอง คนที่ไม่เคยอ่านหรือผู้ชายทั้งหลายอาจจะคิดว่ามันประมาณ Elle, Cleo หรือหนังสือที่มีแต่แฟชั่นอะไรแบบนี้ แต่ความจริงสุดสัปดาห์เป็นหนังสือที่ค่อนข้างมีอะไรมากกว่านั้น ไม่ว่าจะเป็นไอเดียด้านต่างๆ มุมมองที่น่าสนใจ ความรู้รอบตัว และท่องเที่ยว (แน่นอน แฟชั่น ก็มีด้วย) หยิบมาอ่านตอนรถติด มีเผลอรถไปแล้วยังไม่รู้ตัวด้วยแน่ะ :P นิสัยมะดีเลยเนอะ
มะวานเข้าไปคุยกะพี่มีมี่พร้อมพี่จี๊ป ไปๆมาๆ พี่มี่ก็เกิดจะโทรสับหาคำตอบในสิ่งที่เราถามกันซะตอนนั้นเลย แต่ปัญหาคือ พี่มี่พูดภาษาจีนนี่ดิ ไอ้เราก็จับได้เป็นคำๆ แค่รู้ว่าถามว่าเป็นยังงี้ๆ...ใช่มั๊ย แล้วอีกฝั่งนึงก้อบอกว่าใช่ไม่ใช่ (ที่พอได้ขนาดนี้ยังเพราะว่ามีบางคำเป็นภาษาอังกิตด้วยอ่ะแหละ) แล้วเหมือนไม่ทันใจพี่จี๊ป แกก้อโทรสับมาถามเองซะงั้น พี่จี๊ปก็พูดจีนเหมือนกัน... เวงกำ... ใครก็ได้ช่วยตูทีเถอะ ยังกะดูหนังจีนแบบไม่มี subtitle เยย -____-
ทำให้เรารู้ว่า ภาษาจีนเราถอยหลังเข้าคลองมากมาย (ก้อห้าหกปีแล้วหนิตั้งแต่ที่เคยเรียนมา) และกะลังกลัวว่าภาษาอังกิตก้อกะลังถดถอยไปทุกวันๆ แง้ ต้องปรับปรุงตัวเองด่วน!!!!
----------------------------------------
อีกเรื่องนึง ว่าจะเขียนเรื่องนี้หลายทีแระ ลืมทุกที คือช่วงหลังๆประมาณเดือนสองเดือนได้แระ เราจะเจอพี่ยามมายืนตะเบ๊ะให้ ไม่ใช่ข้างล่างนะ แต่เป็นชั้นจอดรถ ตั้งแต่ชั้น 6 7 8 9 เรยทีเดียวว เค้าตะเบ๊ะมา เราก้อโค้งให้อะนะ แต่.......เพื่อไรหนิ ? เอาพี่ยามไปช่วยโบกรถดีกว่ามั๊ย ข้างล่างจะชนกันตายอยุ่ทุกวันอยู่เลยเนี่ยะ เหอๆ แปลกดีห้างนี้ think different เจงๆๆ
เรื่องของเรื่องคือเมื่อวานซืนขณะขับรถกลับบ้าน เราก็ติดไฟแดงอยู่เราก็เห็นว่ารถด้านหน้าเราเป็นรถเก่าๆคันนึงแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร แค่คิดว่าเอ๊ เค้าจะขับช้าๆรึเปล่า แต่ก็ไม่ได้มาอยู่เลนนี้นะเพราะมันเลนขวา ซักพักก็เห็นว่ามีเด็กผู้ชายนั่งอยู่เบาะหลัง แล้วก็เปิดกระจกข้างชะโงกหัวออกมา ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว 2-3 รอบ เราก้องงว่าทำไมพ่อมันไม่ดุวะ อันตรายนะเนี่ย ถึงรถจะติดไฟแดงอยู่แต่ก็มีมอไซด์วิ่งอยู่ได้นี่นา เท่านั้นยังไม่พอ ไอ้เด็กเวงนี่ก้อโผล่ออกมาถุยน้ำลายออกมาข้างนอก ทำยังงี้หลายครั้งมากๆ (คือถุยเล่นน่ะเอง) แล้วพ่อมันไม่เห็นจะว่าอะไรเลย เราก็เลยงงว่าคนสมัยนี้มันเป็นอะไร ไม่เคยใส่ใจเลยหรอว่าคนอื่นจะได้รับผลกระทบกับสิ่งที่ตัวเองทำหรือเปล่า หรือไม่คิดจะสอนลูกหลานในเรื่องแบบนี้เลยหรอ จริงอยู่ว่ามันยังไม่ได้ถุยไปโดนใครหรือว่ารถใคร แต่มันใช่สิ่งที่ควรทำรึเปล่า.....จำไว้ ทะเบียน ชง 5XXX กรุงเทพมหานคร เห็นแล้วอย่าเข้าใกล้นะจ๊ะ เด๋วจะโดนลูกหลงเป็นน้ำลายเหนียวๆของเด็กเวร
อีกเรื่องนึงคือเรื่องของการบีบแตรรถ ปรกติเราก็ไม่บีบเท่าไหร่นะถ้าไม่จำเป็นจริงๆ แต่เราสังเกตุว่าทำไมในสถานการณ์ที่ควรบีบ ทำไมคนไทยไม่บีบ เช่น รถที่เข้าผิดเลนแล้วทำให้การจราจรติดขัด (จะเลี้ยวขวาแต่ดันอยู่เลนตรง ถึงจะไฟเขียวเลนตรงก็ไม่ยอมไป จอดคาไว้งั้นแหละ ทำไมไอ้คันหลังถึงยอมที่จะเป็นคนเปลี่ยนเลนซะเองแทนที่จะบีบแตรไล่มัน) ทำไม..
รู้ว่าคำตอบว่าไปก็รู้อยู่แก่ใจ แต่ขอบ่นหน่อยเหอะวะ
แค่นี้แหละ จบข่าว
ช่วงนี้ก้อเป็นควันหลงของงานรับปริญญา ที่เพิ่งผ่านไปสดๆร้อนๆก็ที่จุฬา ตั้งแต่กลับมานี่เราก็เคยไปมาหลายครั้งแล้วล่ะ แต่ทำไมปีนี้เราถึงรู้สึกไม่อินเรยนะเนี่ยยย?? คิดไปคิดมาก็รู้สึกดีนะที่ได้รับปริญญาที่นู่น ข้อดีก็มีเยอะเชียว เช่น...
- ไม่ต้องเสียตังค์ แต่งหน้าทำผม...เหมือนที่นี่
- ไม่ต้องมีพ่อแม่พี่น้องต้องลำบากมาแสดงความยินดี...เหมือนที่นี่ (ความจริงก็แล้วแต่คนแหละ)
- ไม่ต้องตื่นเช้าเกินความจำเป็น...เหมือนที่นี่
- ไม่ต้องเข้าห้องประชุมนานๆ...เหมือนที่นี่
- ไม่ต้องเสียตังค์จ้างตากล้อง...เหมือนที่นี่
- ไม่ต้องเสียตังค์ให้คนอื่นเพื่อรูปรับปริญญาของเรา...เหมือนที่นี่ เพราะสามารถให้คนอื่นเข้าไปในห้องประชุมเพื่อถ่ายรูปตอนเรารับปริญญาได้
- ไม่ต้องเสียตังค์ซื้อดอกไม้ให้ใคร...เหมือนที่นี่
เอาเป็นว่า congrats นะคะทุกคนที่รับในปีนี้ ปริญญาก้อแค่กระดาษใบนึง ชีวิตยังมีไรมากกว่านั้นเยอะ
จิงๆแล้วช่วงนี้มีหลายเรื่องที่อยากเขียน แต่ขอเรื่องนี้ก่อนละกันเรื่องกระทันหันของทุกคน เรื่องที่เพื่อนคนนึงจากไป ฟังจากเสียงของคนหลายๆคนที่โทรมาหา และโทรไปหา ก็รู้สึกถึงอารมณ์หลายๆแบบแต่ส่วนใหญ่จะเป็นแนวตกใจ อึ้ง ไม่เชื่อ (แต่เราเจอเรื่องทำนองนี้มาค่อนข้างหลายครั้งแล้วจนนิ่งมากกว่า)....แล้วหลายๆคนก็จะเข้าใจว่าคนเรามันก็แค่นี้จริงๆ เพราะฉะนั้นใช้ทุกๆวันให้มีคุณค่า จะได้ไม่มีอะไรทิ้งไว้ให้เสียใจภายหลัง...
บายเพื่อนน จนกว่าจะได้เจอกันใหม่...