วันนี้ตอนเย็นมีนัดกะพ่อแม่ไปหม่ำข้าวนอกบ้าน เลิกงานปุ๊ปก้อรีบขับรถกลับบ้านเลย พอพ่อถามว่าอยากกินอะไร มันก้อแว้ปเข้ามาในหัวว่า Sea Time ไม่เคยมากินหรอกร้านนี้ แต่อยากมาตั้งนานแล้ว โชคดีว่ามันอยู่ใกล้บ้านเราก้อเลยมากัน
ร้านสวยมากเลย มีสระน้ำอยู่ตรงกลาง ที่นั่งก็มีหลายๆแบบดี เราก้อไปนั่งกันริมสระ แล้วก้อสั่งๆอาหาร พอดีว่าในกระเป๋ามีกล้องถ่ายรูป เลยว่าจะแชะๆซักหน่อย แล้วอาหารก้อมา หม่ำๆกัน กว่าจะรุ้ตัวอีกทีก้อกินหมดแล้วอ้ะ จะถ่ายอารายล่ะเนี่ย -___-"
กดได้แค่นี้แหละ เซ็งจิง
ยืนยันว่าร้านสวยบรรยากาศดี ท่าทางวันหยุดคนน่าจะเต็มเพราะขนาดวันนี้คนยังมาเรื่อยๆเลยอ่ะ ไว้วันหลังพาซูโม่มาด้วยดีก่า แอบเห็นคนพาหมามาด้วยอ่ะ ดีจังๆ
---------------------------------
คุยไปคุยมา ปรากฎว่าเมื่อวานลุงคนนึงที่เคยมาอาศัยบ้านเค้า เสียเมื่อวาน งงเลย เผาแล้วด้วย แต่ไม่มีใครบอกเค้า สงสัยว่าเพราะเห็นว่าวันมันตรงกะวันเกิดเค้า ก็ได้แต่ เฮ้อ ชีวิตมันไม่แน่นอนจิงๆ
วันของเค้า... เริ่มจากตื่นเช้ามั่ก เดินต๊อกๆออกไปใส่บาตรพระ 3 องค์ (เก่งจังเยย) เมื่อคืนฝนตกล่ะมั๊ง ถนนเปียกมั่กๆ แต่พระท่านก็ยังออกบิณฑบาตร โชคดีจัง
... กลับบ้านมากรวดน้ำ (ไม่ลืมแล้วนะ) อาบน้ำแต่งตัวแบบชิลๆ กะว่าใช้เวลาเดินทางประมาณชั่วโมงนึงถึงออฟฟิศก้อจะไม่สาย แอบตักข้าวไปกินในรถด้วย เผื่อรถติด แต่ปรากฎว่ารถไม่ติดเรยยย ถึงก่อนแปดโมงอีกมั๊ง ขนาดออกจากบ้านเจ็ดครึ่ง แถมกินข้าวในรถเสร็จทันด้วย (กินตอนไหนวะ) เก่งจังๆๆ
... นอกจาก เค้ก กะของขวัญต่างๆ ซึ่งแน่นอนว่าเค้าต้องดีใจอยู่แล้ว ตอนเย็นก้อไปกินข้าวกัน เค้าอยากกินโอโตย่า ทุกคนก้อตามใจเค้า ที่สำคัญมีคนมากินกะเค้าเยอะแยะมากมาย แทบจะปิดร้านเลยทีเดียว ปลื้มใจมั่กๆ หัวเราะกันจนปวดท้องเลยอ่ะ ดีจังได้หัวเราะ เหอๆ
... แล้วเค้าก้อไปต่อกะเพื่อนเค้าคนสำคัญที่อยู่ด้วยกันตอนเรียนโท พอดีเพิ่งจะกลับมาแล้วโทรมานัดเมื่อวาน ทั้งๆที่รู้ว่าเรามีนัดก่อน ก็ยังอุตส่าห์รอเจอเอาเค้กมาให้ ซึ้งเจงๆ คุยกันไปหัวเราะกันไป ขากลับก้ออุตส่าห์เดินขึ้นมาส่งที่รถเพราะว่ามันมืด สมแล้วที่อยู่ลำบากด้วยกันมาเป็นปี ดีใจๆ
... ของขวัญสุดกรี๊ดของเค้าคือการที่พี่ลุ้มและคุณฉัตรเซ็นใบเข้างานสายให้เค้าทันที (คือส่งเช้า เย็นได้เลย) ได้แล้วรีบเอาไปอวดคนอื่นใหญ่ อิอิ เพราะได้ข่าวมาว่ามีคนไปขอแล้วคุณฉัตรไม่อนุมัติให้ แต่เค้าได้ๆ เย้ๆๆๆ
... วันนี้ทำให้รู้ว่าเทคโนโลยีมีส่วนช่วยให้ความสัมพันธ์ของคนเราดีขึ้น ทั้ง sms โทรสับ Hi5 MSN Multiply สารพัดอะไรที่ทุกคนรุ้ว่าเป็นของเค้า ไม่ยักรุ้ว่ามีคนจำได้เยอะขนาดนี้ ที่สำคัญ Dtac ให้เค้าโทรฟรีวันนี้ทั้งวัน กรี๊ดดดดด ^ ^
... ปกติพ่อเค้าจะส่ง sms มาหาวันนี้ แต่กลายเป็นวันนี้เค้าโทรมาหาจะพาไปเลี้ยง แต่เพราะไม่ได้บอกล่วงหน้าเลยต้องขอเลื่อนเป็นพรุ่งนี้ไป ว้า พ่อคงเซ็ง แต่เราได้กินฉองวัน โฮะๆๆ
... สรุปว่าเป็น HappY Day อีกหนึ่งวันในชีวิต เย้ๆๆ
เพิ่งได้ดูหนังอีกเรื่องของแฟนเค้า อิอิ Secret (ไม่อยากอ่านชื่อภาษาไทย แบบว่า มันเสี่ยวเกินนน -_-'a )
หนังดีนะ ดีมากเลย ถึงแม้ว่านางเอกจะหน้าจืดมากกกก หรือว่าแอบสงสัยในใจบางช่วงของหนังก็ตาม แต่รวมๆแล้วดี เพลงเพราะด้วย โชคดีที่เอกเคยโหลดเพลงทั้งอัลบั๊มมาให้ก่อนหน้านี้แล้ว เจ๋งๆๆ
ส่วนวันนี้ก็ดู Sweeney Todd ของพี่เดปป์ หนังแนวมืดๆ ทึมๆ หดหู่ๆ ทุกทีก็ชอบ Tim Burton นะ แต่เรื่องนี้ดูจนจบแล้วรู้สึกไม่ใช่แนวอ่ะ เด๋วต้องเอาเรื่องอื่นของพี่เค้ามาดูแก้ดีกว่า
-----------------------------
คุณซูโม่วันนี้ทำ surprise แม่มัน 2 เรื่อง
- ทุกทีทำได้แต่เกาะขอบโซฟาทำตาแป๋วว วันนี้คุณซูโม่กระโดดขึ้นโซฟาเองได้แล้นน (ถึงจะบังเอิญก้อเหอะ) ต๊กกะใจหมดนึกว่าตาฝาด แต่ก็นั่งอยู่ด้วยกันหมด ไม่มีใครจับขึ้นแน่นอน ที่มันโดดดึ๋งขึ้นไปเพราะว่า หมาตัวอื่นข้างนอกเค้ากะลังจะกินข้าวกัน แล้วฝูงนกพิราบมันจะบินมารออยู่ ไอ้นี่ก็อยากจะดูนกชัดๆมั่ง คงกะว่าเกาะขอบโซฟามันคงดีก่ายืนสี่ขา แต่เพราะวิ่งมาเลยมีแรงส่งขึ้นโซฟาไปเรยย หุหุ..... แล้วมันก้อลงเองไม่ได้ -___-" เดือดร้อนแม่มันต้องไปอุ้มลงมาอีก กำ
- กลางคืนจะลงไปรับมานอนในห้องซะหน่อย เจอนั่งน้ำลายยืดอยู่ในครัว.... คุณซูโม่ไปเล่นคางคกอีกแล้ว !!!! ทำไมสอนไม่จำขนาดนี้นะ โมโหๆ มานั่งเป่าๆ หวีขน เป่าไปน้ำจิ้มก้อยืดดด ต้องดุให้กลืนน้ำลาย ดุทีกลืนที เมื่อไหร่จะเสร็จวะเนี่ย ตอนหลังเรยเลิกเป่าดีกว่า มานอนเลยมา ซนไม่เข้าเรื่อง
ตอนแรกพูดเรื่องหนัง ทำไมจบด้วยหมาเนี่ย งงตัวเอง
ผ่านมาเดือนนึง เราก้อได้รูปจากพี่เก่งมาแล้ว โอ้เย ซูโม่น่ารักเหมือนเดิม โฮะๆๆ
สืบเนื่องมาจากว่า...
เรื่องที่ 1: เดือนที่แล้ว พาซูโม่ไปเที่ยวเล่นนอกบ้าน แล้วเอารูปลง คนนั้นคนนี้ก็เข้ามาดูกันใหญ่ ไอ้เราก้อมีถามความเห็นเพื่อนๆว่าเป็นไงมั่ง ตามประสาหม่ามี๊รักลูก
เรา: เป็นงายมั่ง ซูโม่น่ารักป่าววว
เพื่อน 1: น่ารักๆ ตัวกลมมากเลย
เพื่อน 2: โห น้องปุ๊ก เลี้ยงยังไงอ่ะ พี่ก้อเคยเลี้ยงปักกิ่งนะ ไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย นี่ฟูมากเลยอ่ะ น่ารักๆ
เพื่อน 3: อ้วนนอ่ะพี่ปุ๊ก ตัวกลมดิ๊กเลย
บลาๆๆ
....
เรื่องที่ 2: พาไปอาบน้ำ ปกติก้อจะพาไปอาบน้ำที่ร้านหมอประมาณ 2 อาทิตย์ครั้ง เพราะรู้สึกว่าคุณหมออาบสะอาดแล้วก้อคอยช่วยเช็คสุขภาพด้วยว่า มีอะไรผิดปกติอ๊ะป่าว
เดินเข้าร้าน...แอ๊ดดดดดด
เรา: พาซูโม่มาอาบน้ำค่ะ
คุณหมอ: อ๋อ ซูโม่หรอ อืมม ตัวโตขึ้นนะคะเนี่ย
เรา: หรอคะ
คุณหมอ: ค่ะ เนี่ยคราวที่แล้วมาประมาณ x.x โล ไหนลองชั่งน้ำหนักดีกว่า
คุณหมอ: เนี่ยขึ้นมา x ขีดแน่ะค่ะ
เรา: -__-" (ขึ้นอีกแล้วหรอ!!!)
...........
เรื่องที่ 3: เหตุเพราะอาทิตย์ที่แล้วพี่ที่ทำงานบ้านลากลับบ้าน พี่หมูเลยมาให้ข้าวตอนเย็นแทน แต่วันนึงกลับบ้านมาแล้วหาชามใส่น้ำซูโม่ไม่เจอ เลยโทรไปถามซะหน่อย
เรา: พี่หมู เห็นชามใส่น้ำซูโม่ป่าวว
พี่หมู: ตอนแรกก็เห็น แต่เหมือนซูโม่มันเอาไปเล่น แล้วก้อหายไปไหนไม่รู้อ่ะ
พี่หมู: เออ แล้วทำไมมันอ้วนเงี้ยย ให้มันกินเยอะไปแล้วนะเด๋วก็ไม่สบายหรอก
เรา: อาราย ป่าวนะ ปุ๊กไม่ได้ให้อย่างอื่นเลยนะ นอกจากข้าวเช้าเย็น ปกติอ่ะ
พี่หมู: โหยย แก เนี่ยมันยืนหลังแอ่นขนาดนี้ มันอ้วนมากไปแล้วว
เรา: เอ่ออ (ทำไมตูต้องโดนด่าด้วยวะ) เออๆ เด๋วจะบอกคนอื่นว่าอย่าไปให้มันกินเยอะละกัน
......
เรื่องที่ 4: อยู่บ้านทำนู่นทำนี่ ซูโม่ก้อกะลังหม่ำข้าวเช้าอยู่แถวนั้น พี่เต้ พี่อีกคนมาบ้าน
พี่เต้: ไงน้องง (เิปิดประตูมาดูในบ้าน) นี่เลี้ยงหมาตอนด้วยหรอ ฮ่าๆ
เรา: (คิดในใจ) หมาตอนๆ ตอน--> อ้วน = หมาอ้วน กรี๊ดดดดด
.......
เรื่องที่ 5: (ทำไมเยอะจังเนี่ย) วันนี้พาซูโม่ไปอาบน้ำแต่เพราะ พ่อจิ๊กรถไป เราก้อเลยต้องอุ้มซูโม่เดินไปร้านหมอ -__-" เกือบเดินไม่ถึง แขนแทบหัก จะวางก้อวางไม่ได้ กัวหมาตัวอื่นมาแกล้ง โอ๊ยยย ถึงร้านซักที
เรา: อาบน้ำค่ะ แฮ่กๆ ปวดแขนจางเยย
คุณหมอ: อืมม ก้อซูโม่ตัวใหญ่ขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย
เรา: ห๊า อีกแล้วหรอคะ ไหน หนักเท่าไหร่แล้ว
สรุปไอ้คุณลูกตอนนี้หนัก 5.4 โล บ้าไปแล้น โดนลดน้ำหนักแน่ๆ (ถึงหมอจะบอกว่าไม่เป็นไรก้อเหอะ) ว่าแต่มันต้องทำไงเนี่ย บอกทีจิ
------------------------------------------------------------
เมื่อวานไปเที่ยวเล่นที่สวนรถไฟ ดูรูปกันตามสะดวกนะ
ว่าไงดีล่ะ..... ช่วงนี้ก้อเรื่อยๆ = งานเยอะมากกว่าปกตินิดนึง แบบเงยหน้ามาอีกทีก้อห้าโมงครึ่งแล้ว อยากให้วันนึงมีมากกว่า 24 ชั่วโมง (พูดไปงั้น เอาจิงๆไม่เอาหรอก แค่นี้ก้อเหนื่อยจะแย่อยู่แล้ว)
แต่.....
เหนื่อยกายไม่เท่าไหร่ เหนื่อยใจนี่สิ
ยังไม่ถึงขีดที่ต้องถอนหายใจ ขอคิดอะไรให้เห็นภาพชัดกว่านี้อีกหน่อย ว่ายืนตรงไหนถึงจะ safe สุด (เพราะว่าตอนนี้รู้สึกเหมือนอยู่ตรงไหนก็ซวยไปหมด ซะงั้น)
No one trust me but you and you na...thank you....but maybe it's not enough anymore.....
go on for my life, go on for my future
-------------------------------------------------
เปลี่ยนเรื่องดีกว่า สามเดือนที่ยาวนาน ครบกำหนดไปแล้วเมื่อวานซืนที่ผ่านมา ตอนแรกกะว่าจะได้กินตับ (เฮ่ย!! ) เอ่อ หมายถึงเครื่องใน แต่พอดีกินอยู่อย่างเดียวคือ ตับ แต่เพราะว่าต้องรีบกลับมาทำงานต่อ อดเลย ว้าๆๆ
- เมื่อวานได้ดอกไม้ด้วย ขอบคุณน๊ะ แฟนเก่า รักพี่ติ๊ดเสมอมา ฮ่าๆ
- หาเรื่องไปเที่ยว (อีกแล้ว) ดีก่า หุหุ
- And finally one of my brothers found his one. Really happy with P'Krit jing jing na. ดูรูปแล้วอิจฉามั๊กๆๆ สวีตจิงๆเล้ยย หมั่นไส้ๆ อิอิ
- ว่าจะเลิกนิสัยเขียนภาษาไทยที อังกิตทีล่ะ ดูชีวิตสับสนยังไงไม่รุ แต่ในหัวมันคิดแบบนี้จิงๆนะ ปนกันมั่วไปหมด ไม่รุ้จะดีใจหรือเสียใจดี งึมๆ
เขียนอะไรไม่รุ้ ไม่เป็นเรื่องเดียวกันเลยนะเนี่ยเรา มึนจัดๆไปป่าววะ
"Impossible is just a big word thrown around by small men who find it easier to live in the world they've been given than to explore the power they have to change it.
Impossible is not a fact. It's an opinion.
Impossible is not a declaration. It's a dare.
Impossible is potential. Impossible is temporary.
Impossible is nothing. "
---------------------------------------
My Dear
I guess you should know these phase coz you're a big fan of Adidas. Not just an inspiration, but they are also really mean that. When you said "Impossible is nothing" for your working life, how about your real life? I might misunderstand that you ain't the small man, but your act is like that. If you are not, show me your determination. Do something, if you want to change your world. Or else, "Impossible" the word you've said to me is not a fact but you, right? If yes, YOU ARE NOTHING.If you dun understand, go back to read those phase again.
PS. Sorry for my violent message, I've just read them in my book and I miss you and your words. That's it.
ตอนแรกว่าจะเขียนเรื่องชีวิตหลั่นล้าวันนี้ของตัวเอง แปลงร่างเป็นคนสวนช่วยพ่อเก็บมะม่วงตอนกลางวัน ตอนเย็นเป็นแจ๋วช่วยแม่ทำกับข้าว อะไรจะเป็นลูกที่ดีขนาดนี้นะเรา
แต่.....
พอกลับมาที่คอมเท่านั้นล่ะ มันก้อมีเรื่องอื่นให้เขียน
ณ Multiply ของข้าพเจ้ามีคนมา sign ใน Guestbook ว่า
ด้วยความสงสัยว่ารูปไหนวะ แล้วเอาไปทำอะไร ก็เลยต้องตามเข้าไปดู ในใจก้อคิดว่ารูปที่เราถ่ายมันฉวยขนาดที่คนอื่นต้องจิ๊กเลยหรอเนี่ย แล้วจิ๊กไปทำอะไร แล้วเค้าจะให้เครดิตเรามั๊ย ก็คิดไปเรื่อย.... ปรากฎว่า มันเป็นรูปหน้าฉันอ้ะ รูปฉันเลย เค้าก้อไม่ได้ไปทำอะไรน่าเกลียดหรอกนะ แต่ทำไมๆ ต้องเอารูปคนที่ไม่รู้จักมาเล่นฝึกปรือฝีมือ Photoshop ด้วยเนี่ย ที่สำคัญเอาไปใช้ก่อนจะขออนุญาตเนี่ยมันถูกแล้วหรอ เข้าไปดูแล้วก็อึ้ง ไม่รุ้จะเขียนตอบไปว่าอะไรดี (ถึงตอนนี้ก้อยังอึ้งอยู่) ซักพักท่านคนนี้ก้อขอแอดเราเป็น Contact อีก เนื่องจากยังมึนๆอยู่ เลยทำเฉยๆไปก่อนดีกว่า...
ย้อนกลับมามองตัวเอง ว่าถ้าเป็นเรา เราจะเอารูปคนที่ไม่รู้จักมาเล่นมั๊ย คงไม่อ่ะ ถ้าไม่ใช่ดารา นักร้องที่ชอบ
คิดแล้วก้อ.....แง้ กัวอ้ะ
เพิ่งไปดูเรื่องนี้มา....
ฟ้าสวยใสที่สะพานปาย
เที่ยวมาซักพักแล้วก็ไปหม่ำกันที่ร้าน mini อะไรซักอย่างอ่ะค่ะ ขออภัยจำชื่อมะได้ แต่ว่าร้านน่ารักน๊า แล้วก้อตามเคยที่ไหนที่มันดูดีจะแปรผกผันกะรสชาติอาหาร เอ่อ ก็ไม่ได้แย่มากน๊า แต่มันเหมือนไม่ตั้งใจทำเหมือนที่ตั้งใจแต่งร้านอ่ะ ว่ากันไปแต่ก็ถ่ายรูปร้านเค้ามาเยอะใช้ได้นะ เอาน่ะ
-----------------------------------------------------------
ตอนที่รอพระอาทิตย์ขึ้น
หลังจากนั้นก็กลับมาหม่ำๆข้าวเช้า เก็บข้าวของเตรียมเที่ยวต่อไปค่ะลงมาที่วัดถ้ำปลากัน ที่นี่ก้อสวยอีกแล้ว Feel แบบหมู่บ้านโฟรโดใน Lord of the ring อ่ะ บางพื้นที่เค้าก้อทำแนวๆชนบทของญี่ปุ่น (พูดยังกะเคยไป) น่ารักดี แล้วก้อไปไหว้ฤาษีแล้วก้อเจอฝูงปลามากมายอีกแล้วว อุดมสมบูรณ์จิงๆ
สายรุ้งที่ถ้ำปลา
อาหารวันนี้ก็.... อย่างในรูปอ่ะค่ะ อร่อยทุกอย่าง อ้อ ลืมบอกว่าทุกครั้งที่กินข้าวนี่เติมได้ไม่อั้นนะ คืออยากกินไรสั่งได้ตามสบายเลยอ่ะ สุดยอดมากก
แล้วก็นั่งรถหลับๆต่อ ไปที่ถ้ำน้ำลอด เป็นถ้ำที่ประมาณว่าเราต้องนั่งแพเข้าไปดูความอลังการข้างใน ตอนแรกนึกว่าจะเป็นแพค้ำถ่อแต่ปรากฎว่าเป็นแรงงานคนซะนี่ แล้วไอ้เราก็นึกว่ามันต้องนั่งแพชมวิว แต่กลายเป็นนั่งไปติ๊ดเดียวก็ landing ลงไปเดินในถ้ำซะแล้น ในนี่ก็แปลกดีอ่ะ หินมันก้อเป็นรูปต่างๆ เยอะแยะ เห็นพี่ไกด์บอกว่าเป็นถ้ำที่มนุษย์โบราณอาศัยอยู่ เค้าชี้ให้ดูรูปวาดอันเลือนรางดูด้วย จะว่าไปคนโบราณนี่วาดรูปเก่งเนอะ สังเกตุมาหลายที่ละพอออกมาแล้วก้อขึ้นรถหลับต่อ เพื่อจะไป "ปาย" กันซักที บ้านณัฐวลีคือที่พักของเราคืนนี้ เป็นบ้านแบบหลังๆ ข้างในก้อดูดี แล้วมีน้องหมาเยอะแยะเรยย เรากะอาร์มรู้สึกเหมือนกันว่าหมาเมืองเหนือนี่มีสกุลรุนชาติมากๆ ตั้งกะมานี่ไม่รู้เจอโกลเด้นมากี่ตัวแล้ว อาบน้ำ กลิ้งๆซักพักก็ไปที่วัดน้ำฮู ไปนมัสการพระอุ่นเมืองกัน ไม่รุ้ว่าเพราะไปถึงตอนเย็นรึเปล่าถึงดูเงียบๆจัง ก้อไม่เป็นไรดีไปอีกแบบ...ที่ต่อไปนี่แหละ เราชอบมากเลย หมู่บ้านจีนยูนาน บรรยากาศยังกะอยู่เทือกเขาเหลียงซาน (พูดยังกะเคยไปอีกละ) ที่นี่ก้อได้ลองเล่นชิงช้ายักษ์กันค่ะ สนุกดีอ่ะพออยู่ข้างบนแล้วเห็นวิวได้ไกลมากๆ ถ้าไม่ติดว่าชิงช้ามันไม่ค่อย safty เท่าไหร่มันก้อจะน่าเล่นนานๆมากกว่านี้ ตอนนี้ที่นี่เพิ่งเปิดเป็นที่พักด้วยล่ะ แอบมองเข้าไปข้างในสวยมากก จะแบบเหมือนหนังจีนเลย น่าสนใจทีเดียว ถ้ามีโอกาสอีกทีก็อยากจะแนะนำให้มาลองพักที่นี่กันดูน๊า
เทือกเขาเหลียงซานของเค้า
ถึงเวลาหม่ำอีกแล้ว พี่เจี๊ยบพี่ไกด์ของเราพาไปกินผัดไทหน้าวิน เนื่องจากเมื่อวานมีการคุยๆกันเมื่อวานแล้วมีหลายคนอยากกิน ตอนแรกเกือบจะม่ายได้กินแล้วว เพราะร้านมันย้ายที่อ้ะ แต่ด้วยความหิวอะไรๆก็เป็นไปได้ทั้งนั้น ก็อร่อยดี เยอะด้วย แถมมีเด็กน้อย ลูกเจ้าของร้านมาเจ๊าะแจ๊ะอีก ทำให้อาหารมื้อนี้ก็สนุกขึ้น (น่าจะลดราคาให้ด้วยนะ อุตส่าห์ช่วยเลี้ยงลูกให้ขนาดนี้ หุหุ)
กินอิ่มก้อแยกย้ายไปเดินเล่น พูดตรงๆว่าอาจจะชอบที่นี่น้อยสุดก้อเป็นได้ เพราะคนกทมเยอะมากเลยอ่ะ มันเหมือนเรากำลังเดินอยู่ที่จตุจักรโครงการต้นๆ + ข้าวสาร + ตลาดหัวหิน เนื่องจากมีเวลาน้อยเลยไม่ได้ทำไรมาก เดินเล่น ทำภารกิจลับ ซื้อของนิดหน่อย กลับที่พัก
ยังค่ะ ยังไม่ถึงเวลานอน เค้าและเดอะแกงซ์มาหม่ำกันต่อบ้าน เพราะเค้าทำไก่อบฟางกะปลาเผาให้ทานกัน ข้าเจ้าแอบฝึกวิชามันเผามาตั้งแต่ที่ปางอุ๋งแล้วก็เลยเอาซักหน่อย ไม่คิดว่ามานี่จะได้วิทยายุทธ์ทำกับข้าวเพิ่มขึ้นด้วยนะเนี่ย เป็น additional benefit เจงๆ กินไปได้นิดโหน่ยย ก้อไปนอนกันดีฝ่าค๊าอ้อ ลืมไป มีหลังนึงเจอ Jackpot ได้พบกันน้องตุ๊กแกร่าเริงเลยในห้องน้ำหลังจากที่กลับมา กรี๊ดสนั่นลั่นโรงแรมกันเยยอ้ะ (ขนาดอยู่กันคนละหลังยังได้ยินคิดดู) ดีนะว่ามีกลุ่มเรากลุ่มเดียวคืนนี้แถม Painaima ก็รู้จักกะที่นี่เค้าเลยขอย้ายห้องได้อ่ะค่ะ หยึ้ยยย พูดแล้วก้อขนลุกก
ไหว้พระเอาฤกษ์เอาชัยเสร็จก็ไปที่ร้านกาแฟแห่งนึง ที่มีสโลแกนว่า กาแฟอยู่ที่บรรยากาศ ก้อทำให้เดาได้ว่ารสชาติน่าจะเป็นยังงาย -_-" แต่ร้านเค้าน่ารักมากเลยน๊า ถ่ายรูปมาเยอะเลยเนี่ย
ของน่ารักๆในร้านกาแฟ
ไปต่อกันที่บ้านห้วยเสือเฒ่า แวะชมกระเหรี่ยงคอยาว มาแล้วก้อแอบงงว่าเค้ามีแต่ชุดผู้หญิงหรอ ทำไมผู้ชายหมู่บ้านนี้ดูธรรมดาจัง แต่สงสัยไปก้อเท่านั้นไม่รู้จะถามใครอยู่ดี มานี่ไม่ได้ซื้ออะไรกลับไปเลยอ่ะ เพราะว่าเค้าขายแพงกว่าข้างนอก เห็นใจนะ แต่ไม่อยากเสียตังเยอะมากกกว่า เง้อ
ก่อนที่จาหม่ำๆเราก็ไปที่ศูนย์ศิลปาชีพกันก่อน คิดยังไงพามาที่นี่เนี่ย แต่เข้ามาดูแล้วก้อเออดีอ่ะ Art มากๆ ไม่น่าเชื่อ ชอบจัง ต่อๆ ร้านที่เราจะกินข้าวก้ออยู่ใกล้ๆ อาหารเป็นยังไงก้อตามรูป กินกันเข้าไปไม่หมดไม่เลิก เอิ๊กๆ
พุงป่องแล้วก้อไปเสริมสวยกันที่ภูโคลน ตอนแรกก้อคิดว่าจะทำไม่ทำดี เพราะว่าเค้าแพ้ง่ายมากๆอ่ะ หน้าก้อแห้งด้วย แต่ว่าทุกคนทำกันหมดเพราะงั้นก้อเอาวะ ไหนๆก็มาแล้ว พอกๆๆ แล้วก้อล้างออก รู้สึกว่าเนียนดีนะ แต่คงไม่เหมาะกะเค้าอ่ะเพราะว่าซักพักหน้ามันจะแห้งงง เหมือนโคลนมันไปดูดซับความมันออกอ่ะ (ไม่ซื้อโคลนแต่ก้อแอบซื้อสบู่มานะ ยังไงเนี่ย)
จากนั้นก้อไปที่น้ำตกผาเสื่อ เดินเล่นๆ ไม่ค่อยมีน้ำเท่าไหร่ แต่ปลาเยอะโคตร ตกไปมันต้องตอดเราตายแหงๆ มาขำเสร็จก้อขึ้นรถไป พระตำหนักปางตอง ไปเล่นน้องแกะกะถ่ายรูปดอกไม้ อากาศดีมากกกกกกก อยากอยู่นานๆๆๆๆๆ แง่มๆเอาล่ะ ไฮไลท์อยู่ที่เย็นนี้เราจะขึ้นปางอุ๋งกัน คืนนี้นอนเต๊นท์ที่บ้านลุงปาละ พอไปถึงแล้วก้อโอ้ มายก๊อด คนเยอะจังเยย บรรยากาศก็ feel เหมือนเราจะมาดูเนสซีกันอ่ะค่ะ (อารายกันนักหนาเนี่ย) ดีนะที่ไม่ได้นอนข้างอ่างเก็บน้ำเลยคงเสียงดัง + หนาว ใช้ได้แน่ๆ เต๊นท์เล็กๆ แต่ว่าอุ่นน๊า แอบคิดว่าถ้าพี่บีมามันคงรักกะอาร์มที่นี่แหงๆ ได้นอนชิดกันซะขนาดนี้ เหอๆ วันนี้นั่งเล่นรอบกองไฟกัน แล้วก้อเตรียมตัวนอนแล้วแหกขี้ตาตื่นมาถ่ายพระอาทิตย์ตอนเช้ากันค่ะ
สวนสนบ่อแก้ว
หลังจากนั้นก็เข้าที่พักเอาของไปเก็บ ได้อาบน้ำแล้ว ดีใจ๊ดีใจ แล้วก็เข้าเมืองไปนมัสการพระธาตุดอยกองมูกัน ท้องฟ้าสีสวยมากกก อากาศก้อดี ชอบๆ ถ่ายกันจนหนำใจก้อลงมาเดินเล่นรอเวลาหม่ำ(อีกแล้ว) แถวๆวัดจองกลาง วัดจองคำ ไปเดินเล่นในตลาดกัน ของกินน่ากินมากกกก จนอดใจแทบไม่ได้ แถมถูกอีกตั้งหาก ขายได้ไง 5 บาท 10 บาท อยากซื้อๆถึงเวลาหม่ำ เรากินข้าวกันที่ร้านใบเฟิร์น (ใช่มะอ่ะ) ประมาณร้านรับแขกต่างชาติ อาหารก็ไฮโซมากมาย เสียดายที่ถ่ายไม่ไหว เพราะแสงในร้านมันน้อยมั่ก กินอิ่มอืด ก้อไปเดินย่อยกันที่ถนนคนเดิน ช้อปปิ้งๆ แล้วก็กลับไปนอนดีก่า
ขอเริ่มว่าปกติแล้วเป็นคนชอบอ่านหนังสือ แต่จะไม่อ่านหนังสือที่มันสาระจ๋าในเวลาว่าง เวลาเห็นคนอื่นซื้อหนังสือวิชาการมาอ่านเล่นแล้วจะแบบ... เออนะ ทำไมเพิ่งจะมาขยันอยากรู้ตอนนี้กันเนี่ย คือเท่าที่เห็นคือ ตอนนี้หนังสือเกี่ยวกับ How to do business กับพวก Marketing กะลังมาแรง แล้วก็เป็นความโชคดีของเราที่เรียนมาสายนี้อยู่แล้ว (แปลว่าฉันมาถูกทางใช่มั๊ยเนี่ย เหอๆ) ก้อเลยไม่รู้จะซื้อพวกนี้ไปทำไม แอบเคยสงสัยเอามาเปิดๆดูเหมือนกันแล้วก้อพบว่า ไปอ่าน Text ที่บ้านก้อได้เหมือนกันน่ะแหละ สรุปว่าถ้าเป็นพวกหลักการ ทฤษฎีต่างๆ มันรู้อยู่แล้ว แต่สิ่งที่น่าสนใจคือเรื่องในโลกความจริงตั้งหาก
วันนี้มีคนรู้จักเสียชีวิตอีกแล้วล่ะ เป็นคุณลุงที่ขับรถให้เจ้านายใหญ่ที่บริษัท ด้วยอาการหัวใจวายเฉียบพลัน ไม่น่าเลยเนอะ อาทิตย์ก่อนก็คุณยายเสีย แต่คุณยายอาการทรงมานานแล้ว ก็ทำใจกันมาซักพักอยู่แล้วล่ะ
อย่างงี้แหละคนเรา จะตายวันตายพรุ่งก็ไม่รู้ เพราะฉะนั้น ต้องใช้ชีวิตให้คุ้มค่า หมายถึงที่ไม่เดือดร้อนคนอื่นนะ.... อยากทำอารายก้อทำ อยากอยู่กะใครก้ออยู่ ทำดีต่อกันไว้ให้มากๆ เพราะไม่รู้ว่าเค้าจะอยู่กะเราไปอีกนานแค่ไหน... เนอะ ซูโม่เนอะ
ว่าแล้วก็หาเรื่องเที่ยวอีกดีกว่า เด๋วจะใช้ชีวิตไม่คุ้ม อิอิ