วันนี้มานั่งคิดๆเรื่อยเปื่อย หลังจากช่วงนี้เจอเรื่องอะไรไม่ค่อยดีค่อนข้างเยอะ ทั้งเรื่องตัวเองและเรื่องคนรอบๆข้างเรา บางทีเอาเวลามานั่งเซ็ง นั่งคิดเรื่องพวกนี้ มันเสียเวลาชีวิตไปเท่าไหร่นะ ชีวิตมันก้อเหมือนมี 2 มุม แอบคิดโง่ๆ (เรียกอีกอย่างว่าง่ายๆ) ว่าคนเราอายุประมาณเท่าไหร่นะ น่าจะซัก 65 รึเปล่า (น้อยไปมั๊ยเนี่ย) ตอนนี้อายุ 26 ก้อเหลืออีกตั้งเกือบ 40 ปีแน่ะ คิดเป็นเดือนก้อประมาณ 468 เดือน แต่เวลาถึงเพิ่งผ่านไปในชีวิตมันแค่ 312 เดือนเอง แล้วทำไมคนเราทำไมบางทีต้องยึดติดกับอะไรบางอย่าง ทั้งๆที่รู้ว่าไม่ดี ทำไมไม่มองว่าแล้วเราจะอยู่กับมันไปอีก 40 ปีได้หรอ เลือกที่จะตัดตอนนี้เพื่อที่จะมีชีวิตที่เหลืออย่างมีความสุขไม่ดีกว่าหรอ โชคดีที่เราทำได้ไปเรื่องนึง เมื่อสองปีที่แล้ว ต้องเข้มแข็ง ขจัดความอ่อนแอในใจออกไป ไม่ใช่ว่าไม่สงสารนะ แต่พอมามองว่าเราไม่อยากอยู่อย่างงี้ไปเรื่อยๆ มันก้อควรจะเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง โชคดีที่ทำได้และไม่ได้เสียอะไรไป ไม่ว่าตอนนี้จะเป็นยังไง แต่ก็ไม่เสียใจที่ทำเพราะคิดดีแล้วว่ายังไงก็ไม่ใช่อ่ะ อย่าเอาความเห็นแก่ตัวของเราไปทำร้ายคนอื่นเรื่อยๆอีกเลย
ต่อๆ เหมือนนอกเรื่อง แล้วถ้าความจิงเราไม่ได้เหลือเวลาเยอะมากมายล่ะ? ใครจะรู้จริงๆว่าเราจะอยู่กันได้อีกนานแค่ไหน เพราะฉะนั้น แทนที่จะเอาเวลามานั่งคิด เอาเวลามานั่งทำอะไรที่เราอยากทำให้มันเป็นจริงไม่ดีกว่าหรอ เช่น อยากไปไหนก็ไปซะ อยากอยู่กะใคร อยากทำอะไรให้เค้า ก้อทำซะ อยากทำอะไรเพื่อตัวเองก้อทำ เพื่อที่ชีวิตของเราจะได้ไม่ต้องเจอกับคำว่า "รู้อย่างงี้น่าจะทำนู่นนี่ซะตั้งนานแล้ว" หรือคำว่า "สายไปแล้ว"
สรุปก้อคือ ชีวิตคนเราจะว่ายาวก้อยาว จะว่าสั้นก้อสั้น เพราะฉะนั้น ใช้ทุกๆวันที่ยังมีอยู่ให้มีค่า อย่าปล่อยเวลาให้เสียไป คนเราเกิดมาอาจจะไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่เวลาที่เราจะได้ทำอะไรให้กันมันอาจจะมีแค่เวลานี้ก็ได้ อยากทำอะไรทำเลย อย่าผลัดวันประกันพรุ่ง เพราะไม่มีใครตอบได้ว่าเราจะตื่นมาเจอพรุ่งนี้อีกซักกี่วัน
--julie--
อิอิ
อยากมีดวงตาเห็นธรรมกะเขาบ้าง