:: SeT mE fReE ::

รู้สึกชีวิตกลวงๆยังไงบอกไม่ถูก เหมือนแบบร่างกายต้องขยับตามความเคยชินแต่ข้างในดูกลวงๆ อย่างว่าแหละสิ่งเดียวที่เราทำได้คือการควบคุมตัวเอง ส่วนปัจจัยภายนอกเป็นสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ วันนี้ได้เมล์มาฉบับนึงอ่านแล้วก้อขัดใจ ในโลกที่เอาความรุ้สึกของคนใดคนนึงมาเป็นมาตรฐานวัดชีวิตคน มันควรจะเลือกคนวัดให้ดีก่อน... ไม่ใช่หรอ ไม่อย่างนั้นแล้วมันจะไม่ใช่ว่าเราทำงานเพื่อบริษัท แต่เป็นทำงานเพื่อใครหรือเพื่อตัวเอง เราคนนึงที่มีจุดยืนชัดเจนว่าจะไม่ทำงานเพื่อใครถ้าคนนั้นไม่ได้มีสายตามองประโยชน์ส่วนรวมมากว่าส่วนตัว แต่เมล์วันนี้ก้อแค่เป็นการย้ำสิ่งที่เรารู้อยู่แก่ใจว่าที่นี่ทำงานด้วยปากถึงจะได้ดี มันคงไม่รู้สึกอะไรมากถ้าใครคนนั้นไม่มาทำเป็นสอนเราว่าต้องมี account ใหม่ๆเพื่อที่จะได้มีเหตุผลในการโปรโมต บลาๆๆๆ โธ่เอ๊ย ก่อนจะมาบอกคนอื่นช่วยถามตัวเองด้วยคำถามเดียวกันนี้ก่อนเถอะว่าตัวเองทำอะไรบ้าง ของมันรู้อยู่แก่ใจ พอถึงเวลาที่ตัวเองดันยอดไม่ถึงก้อจะมาบีบให้คนอื่นช่วย อย่าคิดว่าคนอื่นโง่มาก พูดกันตรงๆก้อได้ อย่ามาโยนขี้ให้คนอื่น โตๆกันแล้ว

ตอนบ่ายได้ออกไปข้างนอกทำเทสแทนพี่บอน ทั้งๆที่ไม่รุ้เรื่องราวก่อนหน้ามาก่อน ก้อดีไม่ได้ออกมานานแล้ว แต่ก้อแปลว่างานตัวเองก้อไม่ได้ทำเหมือนกัน เราไม่รุ้หรอกว่าทำไมเราต้องมา แค่ไอทีอยากให้ BD ไปด้วยก้อเลยต้องมา แต่พอมาก้อว่าดีแล้วล่ะที่มาเพราะท่านทั้งหลายคิดวิธีเทสกันแบบทื่อๆจิงๆ กลายเป็นว่าเราต้องคิดเงื่อนไขเทสให้เค้าซะงั้น ซึ่งก้อทำให้เจอ Bug มหาศาลดี ทั้งตัวโปรแกรมเองและ Human error ซึ่งไอทีก้อบอกว่าจะกลับไปเช็คใหม่

เรื่องของเรื่องคือ เรารู้สึกว่าทำไมคนเด๋วนี้มันไม่ค่อยรอบคอบเลย เมื่อก่อนเค้าจะบอกว่าคนเรียนสายวิทย์มักจะคิดอะไรเป็น logic มากกว่าคนสายศิลป์ ตอนนี้เราว่ามันไม่เกี่ยวแล้วอ่ะ มันอยู่ที่หลายๆอย่าง ถ้าที่บ้านที่โรงเรียนหรือสังคมรอบข้างไม่ปลูกฝังมันก้อคงยาก เวลามันผ่านไปเรื่อยๆ คนเรามันก้อร่างกายโตไปเรื่อยๆเหมือนกัน แต่ถ้าใจเราไม่โตไปด้วย อนาคตของชาติจะเป็นยังไงเนี่ย

ตั้งแต่อยู่อังกฤษจนถึงวันนี้ ทำให้โลกของเราเปิดกว้างมากขึ้น เจอคนหลายๆแบบมากขึ้น รู้สึกขอบคุณพ่อกับคุณยายและที่บ้านมากๆที่คอยว่าเราบ่อยๆ ตอนเด็กๆพ่อปุ๊กจะด่าว่าชุ่ยเสมอ ทั้งๆที่มันคงดูไม่มีอะไรในสายตาคนอื่น ขอบคุณที่จ้ำจี้จ้ำไชให้เราทำอะไรเป็นในหลายๆอย่าง สิ่งที่มีค่าที่สุดคือการสอนให้เราอยู่ด้วยตัวเองได้ เพราะในที่สุดเค้าก้อไม่ได้อยู่กะเราไปตลอดชีวิตอยู่แล้ว

ที่บ่นๆมาไม่ได้มีอะไร แค่เป็นห่วงแทนคนอื่น เป็นห่วงอนาคตของชาติ ซึ่งความจริงเราก้อคงไม่มีสิทธิ์ไปคิดแทนคนอื่นได้อยู่แล้วล่ะ อย่างที่บอกตอนต้นว่า บางทีการทำอะไรได้ดีมันอาจจะสู้คนที่มีปากเป็นอาวุธไม่ได้ในโลกเบี้ยวๆใบนี้.... ยอมให้เป็นแบบนี้มันก้อได้ คิดสั้นดี เอาแต่ตัวเองรอด แต่ถ้าทุกคนคิดแบบนี้กันหมด จะเป็นยังไงลองมองดีๆ

บ่นพอแล้ว วันนี้ตอนขับรถกลับบ้าน มองไปที่รถเมล์ลิบๆหน้ารถเรา เห็นจอทีวีด้วย แม่เจ้า ถ้าขึ้นราคาแล้วปรับปรุงติดทีวีให้ดูอย่างงี้ทุกคันก้อดีดิ นี้คือสาย 542 ที่เมื่อก่อนเรานั่งไปเซ็นทรัลได้ เมื่อก่อนสายดีก้อดีกว่าสายอื่นอยู่แล้วตรงที่เปิดเพลงให้คนขึ้นฟัง คราวติดจอทีวี 4 อันเลย สุดยอดว่ะ วันหลังต้องลองไปนั่งดูมั่งดีกว่า