:: SeT mE fReE ::

ไม่ได้ป่วยหนักมานานมากๆแล้ว เริ่มต้นด้วยการตื่นมาแล้วเจ็บจมูก ก็ยังโอเค แค่นิดเดียวคิดว่าเป็นเพราะนอนเลยหายใจไม่ออก แต่ไหงพอนั่งแล้วมันไม่ดีขึ้นล่ะเนี่ย เริ่มต้องพึ่งพายาดม ดีนะว่ามีอยู่ทุกซอกทุกมุมของห้อง เรียกใช้ได้สะดวก ตื่นมาก็ไม่หิวอีก หรือความจิงอาจจะหิวแต่ไม่มีความอยากกิน เหมือนที่เป็นมาสองสามวัน แต่เพราะท้องเริ่มปวดอีกแล้ว ก็เลยลงไปหาไรกิน นั่งแทะหมูแผ่นไป กินน้ำอะไรไปนิดหน่อย ก็ยังไม่หายปวด แต่ก็เอาน่า คิดเอาเองว่าเด๋วคงหายมั๊ง ก็เลยออกไปซิ่งข้างนอก เนื่องจากต้องไปจ่ายค่าโทรสับที่ดองไว้นาน จนบิลใหม่มาชนให้ขยับตัวไปจ่ายหนี้เก่า แม่ก็บอกว่าให้นั่งแท๊กซี่ไปดิ จาขับรถไปทำม๊ายย ไม่เอาอ้ะ เปลือง ขับไปจนได้ ขับไปดมยาดมไป คิดในใจว่าต้องไปหาไรกินก่อน เผื่อมันจะช่วยให้หายปวดได้ ถึงปุ๊บกินปั๊ปแล้วก้อไปเดินหลั่นล้าๆ เดินไปเดินมา ก็เริ่มปวดมากขึ้นเรื่อยๆ ปวดจนต้องกัดฟันเดินไปซื้อยามากิน แล้วนั่งพัก (คือทำไมไม่รู้ว่าพอนั่งแล้วมันจะดีขึ้น แต่พอยืนปุ๊ปมันก็จะกลับมาทันที ไอ้โรคเวรโรคกรรมนี่) จนแบบบ เออกุคงไม่ไหวแล้วจิงๆกลับบ้านเหอะวะ เดินลากสังขารไปที่รถ โอ้ว มายก๊อดดด ทำม๊ายยต้องมีรถมาจอดหน้ารถกุเป็นแถวยาวมากกกกตอนนี้วะ ยามก็ดันหายไปไหนไม่รู้ เลยต้องใช้พลังอันน้อยนิดที่มีอยู่ตอนนั้นดันรถออกเอง ขับออกมาก็เหมือนฟ้าดินลงโทษ รถติดจรัญยาวมากกกกก อารายกันว้า คนยิ่งไม่สมประกอบอยู่ กว่าจาถึงบ้าน แทบจะเป็นลม อยากนอนก็นอนไม่ได้ นอนแล้วตัวมันยืด พอยืดแล้วก็จะปวด หายใจยิ่งไม่ออกอยู่ เห็นของกินแล้วจะอ้วกอีกซะงั้น เค้าทำเวรกรรมอารายไว้เนี่ย แง้