:: SeT mE fReE ::

วันนี้ให้รางวัลกะตัวเองโดยการไปนวดหน้าที่ Laneige จองไว้ทุ่มนึง BA ที่นี่พูดจาดีมั่กๆ ตั้งแต่ตอนรับสายแล้ว ตอนนวดหน้าก้อจะอธิบายว่าตอนนี้ใช้ผลิตภัณฑ์ตัวไหน ทำอะไรอยู่ ทำแล้วจะดียังไง อือออ ก้อดีนะ เราจะได้รุ้ว่าตัวไหนดียังไงนวดเสร็จก้อแต่งหน้าให้ด้วย เอาใจใส่ดีอ่ะ ประทับใจมั่กๆ สุดท้ายก้อเสียกะตังซื้อของมาอีกจนได้ เพราะเห็นแก่ว่ามันลด 10 - 40% อยู่ ซึ่งก้อคือ

NATURAL PURE MAKEUP BASE

เป็นเบสเลื่องชื่อจากโต๊ะเครื่องแป้ง เค้าแนะนำสีเขียวเพราะว่าหน้าเรามันสีผิวไม่เรียบเค้าว่าจะช่วยได้ ตอนลองให้ดูก้อโอเชนะ เอามาก้อด้ะ 700 ก่าๆ มั๊ง

STAR WHITE TWINCAKE SPF31/PA++

แป้งผสมรองพื้น เจ๊ BA เชียร์มากมาย ตอนแรกก้อสองจิตสองใจเพราะว่าแป้งตูยังไม่หมด แถมมีสำรองอีกตั้งตลับนึงจะเปลี่ยนก้อกะไร แต่พอลองแล้วมันชอบอ่ะ ก้อเลยเอา เป็นเบอร์ 23

ส่วนของแถมก้อเป็น

STAR WHITE ESSENCE

ประมาณว่าใช้แทน waterbank essence ตอนกลางคืน ก้อน่าจะดีนะ

WATER BANK CREAM

เค้าให้มาเป็นสูตรผิวผสมจนถึงผิวมัน เพิ่งรู้ว่าผิวตัวเองเป็นอย่างงี้นึกว่าผิวแห้งซะอีก เลยถามเค้าว่าถ้าผิวมันทำไมถึงลอก เค้าก้อบอกว่าเพราะผิวขาดน้ำ ขาดความชุ่มชื่น (ยังงี้นี่เองๆ) ก้อทาเป็น moisture ทั่วไป

แล้วเค้าก้อให้คูปองมา 3 ใบไว้จับฉลาก รางวัลเป็นน้องหมีตัวบิ๊กกะชุดครีมบำรุงของลาเนจ เหมือนว่าประกาศวันที่ 15 นะ จำไว้ๆต้องไปเช็ครางวัล

แถมก่อนที่จะไปร้านก้อแอบไปแวะมิชชามา ซื้อลิปกรอสมาอีก -__-" ช่วงนี้รุ้สึกหลอกง่ายจัง เป็นไรมากป่าววะตู แต่มีฟามสุขอ่ะ ช่างมันเถอะ หุหุ

Before = as of 12 Oct 07

งานนี้พี่นพชวนมา สงกะสัยจะปลอบใจกะเรื่องเมื่อวาน งานนี้เป็นของคลื่นกรีนเวฟ 106.5 (ดีนะช่วงนี้ คลื่นวิทยุชอบจัดอารายดีๆ) เป็นโบล์ลิ่งการกุศลพร้อมกะดูหนังฟรี ทุกอย่างฟรีว่างั้น โดยจะเอาคะแนนโบล์ลิ่งที่ได้ คุณสอง ไปบริจาคให้เด็กพร้อมผ้าห่มบนดอย เดินมาลงทะเบียนหน้างานก้อให้จับฉลาก เย้ๆ ข้าเจ้าได้ที่วางมือถือ ซึ่งถือเป็นของแจกที่ดูดีสุดแล้ว -_-" ก้อน่ารักดีน่ะ เข้าไปคนต่อเลนเยอะโคตรๆ แค่เลนตัวเองก้อปาเข้าไปสิบกว่าคนแล้ว เลยขอเล่นรอบสองละกัน ระหว่างนั้นก้อทำตัวเหมือนบ้าดารา ขอถ่ายรูปกะคนนั้นคนนี้ไปเรื่อย อยากอวดรูปนะแต่ตากล้องมันยังไม่กลับบ้านเลยว่ะ ไว้เด๋วมาโชว์ทีหลัง ได้ตุ๊กตากลับบ้านมาอีก 1 ตัว เสียดายที่ไม่ได้ดูหนังเพราะเฮียมันจะรีบไปงานแต่ง จะให้ตูดูหนังคนเดียวก้อไม่ใช่แก๊ปอย่างแรง กลับบ้านก้อได้ ชิ วันนี้สนุกดี เฮฮา ที่สำคัญฟรีด้วย แถมได้ของกลับบ้านอีก คุ้มแระ หุหุ ^ ^ น่าจะมีบ่อยๆเนอะ

ไปนี่มางาน 103.5 FMONE Gift Fair2 เกือบอดไปแร้วว เพราะคุณจูเกิดจะไม่ว่าง ดีนะว่าคุณน้องอุ้มไปด้วยได้ (เด๋วนี้คุณน้องอุ้มจะซวยบ่อย โดนข้าเจ้าลากไปนู่นไปนี่) จัดที่โรบินสัน รัชดา มันคือที่ใดหว่า ไม่เคยไปซะด้วย.... มั่วไปถึงจนได้ เก่งจังเลยเรา เอิ๊กๆ

เมื่อวันก่อน (วันพุธล่ะมั๊ง) ไปเดินงาน CMG ที่ศูนย์สิริกิติ์มา ไม่ได้ตั้งใจจะไปซื้ออะรายมากมายนะ กะว่าไปดูว่ามีอะไรน่าสนใจมั่ง ไปดู Esprit (EDC) ก่อน ก้อลดพอๆกะที่ Outlet village เลย แอบดีใจที่ตัวที่เราซื้อที่นู่นมา ไม่มีขายที่นี่ หุหุ แล้วก้อไปเดินอีก Hall นึง โดนพนักงานขายของ Laneige คว้าตัวไว้ ให้ลองใช้ตัวนึง ซึ่งก้อรุ้สึกว่าดีนะ คือมันจะช่วยเติมน้ำให้ผิวซึ่งเหมาะกะคนผิวแห้งมั่กๆอย่างเรา แต่ยัง..อดใจไว้ก่อน ขอเดินไปดู H2O ก่อนดีก่า เพราะขึ้นชื่อเรื่องแบบนี้เหมือนกัน แต่ปรากฏว่า มันมีแต่ body care เลยต้องย้อนกลับมาที่ซุ้มเดิม ระหว่างทางนั้น เกิดค่าเสียหายขึ้น....ดันซื้อเสื้อไปตัวนึง ถามว่าลดเยอะมั๊ย ก้อเยอะอยู่ แต่ถามว่าจำเป็นต้องซื้อมั๊ย ก้อไม่อ่ะ แต่ดันซื้อ เฮ้ออ

เท่านั้นยังไม่พอ ก่อนที่อีกก้าวเดียว ข้าพเจ้าจะเลี้ยวเข้าซุ้ม Laneige ได้ โดนเหล่าเจ๊กระเทยแห่ง Red Earth ดักซะก่อน บอกว่าอยากให้ลองผลิตภัณฑ์ตัวนึง ซึ่งมันก้อคือ...

Hollywood Shine Premium Lipgloss: สี Sugar Plum

ตกลงว่าโดนไปอีก 1,160+440 = 1,600 บาท

ความซวยมาถึงคุณน้องที่ไปด้วยกัน เพราะอีคุณน้องเห็นคุณพี่แล้วเลยติดใจขอลองมั่ง ก้อเลยซื้อ Secret Potion เหมือนกัน แต่คนละสี เจ๊เทยก้อบอกว่าโหอีกนิดเดียวก้อจะเป็นสมาชิกได้แล้วนะคร๊า บลา บลาๆ ซึ่งมันก้อนิดเดียวจิงๆแหละ คุณน้องก้อเลยซื้ออายแชว์โดวเพิ่มอีกอันนึง รวมๆแล้ว เราก้อได้บัตรแต่งหน้าฟรี 10 ครั้ง กะแปรงแต่งหน้าอันนึงอ่ะมั๊ง ก้อยกแปรงให้คุณน้องไปละกัน ส่วนบัตรแต่งหน้าไว้มาแบ่งๆกันใช้

กลับมาที่ซุ้ม Laneige ข้าพเจ้าก้อเดินไปสะกิดๆ เจ๊คนที่มาโม้ให้ฟังตอนครั้งแรก ว่าจาเอาแระเนี่ย เอามาจิ๊ ซึ่งมันคือ ...

WATER SLEEPING PACK PLUS

ความจิงมันเป็นชุดนะ แต่หารูปบ่เจอ เป็นตัวที่ไว้ทาตัวสุดท้ายก่อนนอน เค้าบอกว่าเป็น mask อ่ะนะแต่คิดว่าไม่ใช่ ตื่นเช้ามาค่อยล้างออก แล้วหน้าจะนิ่มๆๆๆๆๆ กะชุ่มชื่น ประมาณนั้น ในชุดก้อจะมีแถมอีกสองตัวคือ

WATER BANK ESSENCE

เป็น Essence ที่ช่วยให้ผิวกักเก็บน้ำได้มากขึ้นใช้เป็น Daily ไปเรย ที่แถมมาเป็นขนาด 5 ml. โดนยุแยง ให้ซื้อตัวเต็มมาด้วย คือ 50 ml. ซื้อก้อซื้อ

ส่วนที่แถมมาอีกตัวเป็น

PURE FACE CLEANSING MILK

คือ Cleansing Milk 30 ml. ไม่เคยใช้อ่ะ ใช้มะเป็น เคยใช้แต่เจลกะออย ไว้ว่างๆจะลองดูละกัน

ยังไม่หมดๆ เจ๊คนขายแกช่างยุอีกแระบอกว่าตัวนี้เป็นตัว Top ของแบรนด์เลยนะเนี่ยซึ่งมันก้อคือ

CLEAR-C EFFECTOR

เป็นประมาณตัว booster ซึ่งจะช่วยให้เราแต่งหน้าติดทนขึ้น และเป็นวิตามินซีช่วยบำรุงผิวและช่วยให้ผิวดูสดชื่นอะไรประมาณนี้

ทั้งหลายทั้งแหล่นี้ เจ๊ BA บอกว่าถ้าใช้แล้ว 2 อาทิตย์ไม่ดีขึ้นมาลุยกะเจ๊ได้เลย ได้เด๋วเจอกันเจ๊ แต่สิริรวมแล้วค่าเสียหายที่บู๊ทนี้คือ 950+1,240+1,080 = 3,270 บาท

เนื่องจากทำยอดถึงเป้า ก้อเลยได้บัตรสมาชิกลด 10% 2 ปี พร้อมแต่งหน้าฟรี 10 ครั้ง และบัตรนวดหน้าฟรีอีก 4 ครั้ง ขอเพิ่มน้องอุ้มอีกใบเป็น 5 ครั้ง แล้วก้อชุด traveller set อีก 1 ชุด อืมมม ก้อโอนะ

ใช้แล้วเป็นไงน่ะหรอ เหอเหอ ไว้บอกตอนโพสหน้าดีกว่านะ ^ ^

วันสุดท้ายวันแห่งการ Shopping จริงๆ มีอย่างที่ไหนแวะมัน 2 Outlet เลย อันแรกก้อแน่นอน Outlet Village ใหญ่โตอลังการมากมาย แยกย้ายกันเดินแยกย้ายกันช้อป คุณขวัญยุคลไม่ช้อปอย่างเดียวเดินถ่ายรูปวัวไปเรื่อย ก้อลายมันเท่อ่ะ ชอบ เดินไปเจอตัวนึงเห็นแล้วต้องทำเพื่อพี่เร...

ถ่ายกะมันซะหน่อย (พี่เรชอบหาว่าข้าพเจ้าเป็นม้าลาย ช่างปาก...มาก)

ชอบเจงๆ

กริ๊ กรี๊!!

กลางถนนเรยย

เอ้า โดด!

ต่อๆๆ กว่าวันนี้จาตื่นก้อเกือบเที่ยงแระ ไปทานข้าวที่เหลืออยุ่หน่อยของโรงแรมแล้วเล็งเห็นว่า ตูต้องหิวตายก่อนเที่ยวแน่เลย เลยมีการแวะกินข้าวกันก่อน ป้าเจ้าของโรงแรมแนะนำร้านมาบอกว่าส้มตำหร่อยมาก ไก่ย่างก้ออาหย่อย เรากินก้อว่าโอนะ แต่คนอื่นว่าเผ็ดจนขม แต่พวกพี่เก่งตามมาก้อบอกว่าอร่อย เด็กน้อยทั้งหลายจึงคิดได้ว่าตัวเอง Level ไม่ถึงเอง ฮ่าๆ

ไปเดินเล่นที่ Greenery Resort ไม่เคยมาเลย ไอ้ลูกกลมๆที่เราต้องเข้าไปอยู่ข้างในแล้วกลิ้งลงมาน่าเล่นมั่กๆ แต่เห็นราคาแล้วปวดใจ ไม่สู้ๆ 590 บาทต่อการกลิ้งหลุนๆลงมา 1 ครั้ง แม่เจ้า ถึงมันจะเข้าได้พร้อมกันสองคนก้อเหอะ ไม่ไหวอยู่ดีนะ

หลังจากเดินวนไปวนมาๆ ตัดสินใจแระว่าเราจะไปขับรถ ATV กัน 150 บาทต่อรอบ ถ้าเอา 2 รอบ เหลือ 270 บาท ระยะทางประมาณ 800 เมตร วู้ๆ ตื่นเต้นๆ แรกๆก้อสองจิตสองใจเพราะชุดข้าพเจ้าวันนี้ไม่เหมาะกะการเล่นอารายแผลงๆแม้แต่น้อย แต่เอาวะสู้ตายๆ เวลาขับจะเป็นแถวเรียงหนึ่ง จากความรุ้สึกตัวเองคิดว่า ตูไปขับเจ๊ทเหมือนเดิมจะรุ่งกว่า เพราะรู้สึกเกร็งๆอ่ะอันนี้ กลัวตกแล้วเจ็บตัวล่ะมั๊ง แต่ถามว่าสนุกมั๊ยก้อสนุกนะ โอเคเลยล่ะ แค่เราชอบเล่นแบบเย็นๆมากกว่าน่ะ

เหมือนจาซิ่ง แต่เปล่าเรย ขับไงเนี่ย ฮ่าๆ

ปาปารัชชี่คนอื่น ชอบนักล่ะ

เหอๆๆ ชอบใจๆ

ในหนังบอกว่า การที่รักมากๆอาจจะทำให้ใครซักคนเจ็บได้ มันก้อเป็นยังงี้นี่เอง.....

Just thought so many things, and try to understand everything. I feel that there is so many perceptions mixed up in my head. What I'm trying to do is rearranging them..... pity dat still unsucessful : (

BTW, have u ever fall with someone you dunno? I hv, recently :P I found his blog accidentally and feel dat I like da way he think. The more I read, the more my sense tell me I might know him. Of course, it's impossible. I dun wanna know him personally, I think dat da gap between us make me happier. Why not? Coz I realise dat if we know each other, my feeling will be changed. (His text tell me dat he also has many things I dun like.) Sometimes sitting in da imgination world is bettter than facing the real one, isn't it?

The world is so big, u know what I feel is I'm so small.........very small in the big big world. I went through my friends' blogs and they have different lifestyle. Anyway, I've learnt from them a lot. One of my friends, he was my housemate after I finished my course in UK and he is totally different from me. How stranged that he is always my problem-solver. One sentence he wrtoe in his blog is he has to make sure dat he've got sth special in his single day. How wonderful thinking!! and it seems that he can do it. Shame on me!! Another one is a girl who has broke up with her 9-years ex-bf for 9 months. This girl always makes merit, and most of time, she devoted to him. I and she also understand dat how useless if we refuse da truth about love, but I still couldn't be a generous person like her (Should I learn dat?) :P

About job, still hv some of things I can learn from di others here. Thx for P'Lum to teach me about financial, thx for P'Jeep to always be my idol..anyway, I should move on to find somewhere I could learn more rite now...I still hv no idea yet....

As I said above, I hv a lot of things in my head. Trying to rearrange them is not easy coz I know dat I can't do all by myself. It gonna be good if everthing is clear in da way it should be..I can't make it by myself, Could u help me dat? Everyone knows no one like a liar, just Sincere me and u will get da same. Badly, I'm also worried about my health. Someone told me dat I gonna blind (since I usually dun see the good thing coming to me!!)...but now I gonna tell you about da real blind. I can feel that my eyes deteriorate after my cornea has infected. Whether I think too much or not, I wanna manage my time valuable as much as possible. So, please dun make my time worthless becoz of your fragility, dat's all I want. Could you guys do dat for me please??

So serious hor? Sorry about dat..it's like this when your head is so confused. I hope I gonna make it up soon : )

เริ่มแล้วๆ หลังจากที่เมื่อวาน fail ไปมื้อนึง นับวันนี้ละกัน ตอนเช้าไปใส่บาตร นึกว่าจะต้องรอนานซะแล้ว ปรากฎว่าพระท่านมาไล่ๆกันเลย พอเสร็จรูปนึง รูปต่อไปก้อเดินมาพอดี แถมพระรูปสุดท้ายให้พระเครื่องมาด้วย พอพลิกดูก้อเป็นพระประจำวันเกิดเราพอดี ไม่น่าเชื่อ อะไรจะบังเอิญได้ขนาดนี้ เป็น Good sign นะเนี่ย นอกจากใส่บาตรกับเริ่มกินเจแล้ว วันนี้ทำไรบ้าง

• เช้า ประชุมกับพี่เจ โดนตีกลับมาเสียเซลฟ์ไปนิดหน่อย แต่เข้าใจว่าเค้าหวังดีกับเรา
• บ่าย ประชุมกับแบงค์ (เค้าจ้างฉันมาประชุมอย่างเดียวหรอวะ) ก้อ soso ต้องรอดู final feedback กันต่อไป
• พยายามคืนดีกะคนคนนึง แต่เหมือนจะยังไม่สำเร็จ (อุตส่าห์ตัดใจช่างมัน ไม่ผิดก้อยอมไปพูดด้วยก่อนก้อได้ฟระ แต่ก้อยังไม่สามารถทนความกวนตรีนนนของตาคนนั้นได้อยู่ดี)
• เย็น ไปคุยกะบริษัทนึงมา ไม่รู้มาก่อนว่าจะเป็นฝรั่งแต่ก็โอน่ะ ชอบพวกนี้ตรงที่ตรงไปตรงมา ไม่ซับซ้อน
• อยากจะจ่ายหนี้สินให้หมด แต่สถานที่ไม่เป็นใจซะงั้น (หมดเวลาทำการที่นึงกะอยู่ดีดีก้อปิดซะงั้นอีกที่นึง)
• อาร์มเอาซีรีย์มาให้ มีไรดูแล้ว เย้ๆ
• กินเจ ก้อต้องกินต่อไป ต้องทำได้ๆๆๆ

Refer to my friend's journal in his Hi5, Khun Toon,

"2 days in paris : Oct 10, 2007 10:27 PM
....เห็นชื่อเรื่องแล้วอย่่าพึ่งเข้าใจว่าผมแอบทำตัวไฮโซไปเที่ยวกรุงปารีส มานะครับ เพียงแต่ 2days in parisมันคือชื่อภาพยนตร์ที่ได้ไปชมมา..... 2days in paris ว่าด้วยเรื่องของคู่รักที่เป็นแฟนกันมานานพอสมควร ฝ่ายชายเป็นนักออกแบบภายในชาวอเมริกัน ส่วนฝายหญิงเป็นช่างภาพสาวชาวฝรั่งเศส....เนื้อเรื่องว่าทั้งสองคนเดินทางกลับจากการเที่ยวเวนิซ ประเทศอิตาลีไปที่ปารีสฝรั่งเศสบ้านของฝ่ายหญิงที่ฝากแมวสุดที่รักไว้กับพ่อแม่ โดยทั้งคู่วางแผนว่าจะอยู่พักที่ปารีส2วันก่อนที่จะกลับสหรัฐอเมริกา แต่สองวันสำหรับคู่รักคู่นี้กลับเป็นสองวันที่เต็มไปด้วยเหตุการณ์มากมาย ทั้งจากตัวเอง จากคนรอบข้าง และจากสิ่งแวดล้อมที่ก่อให้เกิดความกดดันต่อสัมพันธภาพของทั้งคู่อย่างรุนแรง จนถึงขั้นจะเลิกกัน....แต่สุดท้ายการเิปิดอกทำความเข้าใจซึ่งกันและกันก็ทำให้ทั้งคู่ตัดสินใจคืนดีและจบแบบ happy ending ....

ตัวภาพยนตร์ สำหรับความเป็นหนังค่อนข้างอาร์ทเล็กๆ ไม่ใช่ประเภทฟอร์มยักษ์บุกตลาด(มันถึงฉายที่ลิโด้ที่เดียว) แต่ก็เป็นหนังที่ดูสนุกมุกตลกสอดแทรกไว้ทั้งตลกเฮฮา ไปจนถึงตลกร้ายเสียดสีสังคม....แต่สิ่งที่นอกเหนือจากตัวภาพยนตร์คงจะเป็นข้อคิดที่ได้ สำหรับคนที่เป็นแฟนกัน...เชื่อมั๊ยครับเป็นแฟนกันนานกี่ปีมันไม่สำคัญเลยถ้าคุณไม่ได้ทำความรู้จักซึ่งกันและกันคำว่า"รู้จัก"มันไม่ใช่แค่เพียงชื่อและหน้าตา แต่มันคือทุกสิ่ง ไม่ว่าจะเป็นนิสัย ความชอบ หรือแม้แต่เหตุการณ์ในอดีตของแต่ละฝ่าย...เพราะถึงแม้คุณจะตกลงกันเป็นแฟนมานานกี่ปีก็ตามถ้าคุณไม่ได้เรียนรู้ทำความรู้จักซึ่งกันและกันสุดท้ายมันก็ไปไม่รอดหรอกครับ...ข้อคิดอันนี้ผมไม่ได้นั่งตกผลึกได้จากการดูหนังเสร็จ แต่มันสรุปมาให้แล้วในช่วงฉากจบที่ฝ่ายนางเองเป็นคนเล่าเรื่อง.....

สิ่งที่ผมตกผลึกได้หลังจากหนังจบมันเกี่ยวกับสังคมมากกว่า....ชาวตะวันตก หรือฝรั่งเริ่มที่จะถวิลหาความรักที่ละเอียดอ่อนและการเรียนรูซึ่งกันและกันมากขึ้้นในขณะที่สังคมบ้านเราจากที่เคยเป็นแบบเรียนรู้ซึ่งกันและกันใช้เวลาศึกษาแต่ละคู่นานหลายปีกว่าจะแต่งงาน กลายเป็นรู้จักหน้า ชื่อ กันเพียงไม่กี่วัน ไม่กี่ชั่วโมง ก็สามารถจบลงด้วยเซ็กส์ และแยกทางกันได้อย่างรวดเร็ว เรีัยกว่าความสัมพันธ์ ความรัก เปลี่ยนแปลงเร็วยิ่งกว่าเปลี่ยนชุดชั้นในสำหรับบางคนเสียอีก(แอบซกมก) ....ภูมิใจกันหรือไม่ครับ เราไล่ตามฝรั่งเขาไปอีกขั้นแล้ว"

Agree with da sentence I hilight, dun u? That's da truth dat we usually overlooked. It doesn't matter how long but the compatibility!!

วันเกิดเหตุ: อังคารที่ 13 พ.ย. 07
(เอาแบบย่อๆนะ เต็มๆจำไม่ได้)

-------------------------------------
เรื่องที่ 1: ตอนบ่ายๆ กะลังประชุมกะพี่เจอยู่ จูลี่โทรมาแต่ว่าเราติดประชุม พอเสร็จแล้วเลยโทรกลับ

เรา: ว่าไง
จูลี่: ตำรวจโทรมา
จูลี่: ถามว่าฉันเป็นหลานอัยการเลยหรอ
เรา: ???
จูลี่: แล้วเค้าจะขอเบอร์ท่านอัยการ จะถามว่าจะให้เค้าทำอะไร

สรุปคือ เราก้องงว่า ทำไมต้องถาม ไม่รุ้หรอว่าหน้าที่ของตำรวจคืออะไร แต่ให้เบอร์ไปเลยก้อกระไร เลยโทรไปถามพ่อก่อน พ่อบอกให้ไปเลย เหอๆๆ

ซักพักเย็นๆ โทรไปถามความคืบหน้าต่อ

เรา: เป็นไงมั่ง
จูลี่: ให้ไปแล้ว แต่ตำรวจมันก้อมาถามย้ำๆว่าแล้วเราจะเอายังไง
เรา: ถามแบบไหนอ่ะ โมโหอ่ะหรอ
จูลี่: ก้อคงนิดนึงอ่ะ
.....

มีสิทธิ์อะไรมาพูดจาแบบนี้กะประชาชนเนี่ย?? กลับบ้านคุยกะพ่อ พ่อบอกว่าเค้าก้อพูดดี (ก้อแน่ดิ) แต่ก้อบอกว่าจะให้ตามจับตัวคงยาก เพราะเราไม่เห็นตัวคนร้าย แต่เราก้อไม่ได้กะจะอะไรมากมายกันอยู่แล้ว แต่มันคงเคืองที่ถูกเราไปกระตุ้นให้มันต้องทำงาน

เรามีสถานีตำรวจไว้ทำไม??
------------------------------------------------

เรื่องที่2: เพิ่งเลิกงานกะลังนั่งเม้าส์อยู่กะพี่ตา

เรา: หวัดดีค่ะ
someone: หวัดดีครับ ผม xxxx ครับ
เรา: (ใครวะ)
someone: จาก XXXX น่ะครับ
เรา: อ๋อ ค่ะ
someone: จากที่วันนั้นเราคุยกันน่ะครับ ผมขอเสนอ xxxxx แล้วเรื่องที่คุณถามก้อเป็นยังงี้ครับ บลาๆๆๆ
เรา: ค่ะ....... งั้นอีก 2 3 วันค่อยตอบนะคะ

ตอนที่ตอบประโยคสุดท้ายนี่ ในใจคิดถึงประโยคนึงจากเมื่อวานทันทีว่า...จะได้ตำแหน่งสูงขึ้น แต่เรื่องเงินก็ยังไม่พอใจ..... เหอๆ อะไรจะแม่นปานนี้เนี่ย หวังว่าเรื่องอื่นจะแม่นด้วยนะ เพี้ยงง
----------------------------------------

เรื่องที่ 3: พี่ตาเอาโทรสับเราไปกดเบอร์แล้วบอกว่า ลองโทรหาเบอร์นี้ให้หน่อย พี่อยากรู้ว่าเค้าจะรับมั๊ย

เสียงในโทรศัพท์: ...ดีแทคคคคค

หันไปบอกพี่ตา ของดีแทคอ่ะพี่

เสียงในโทรศัพท์: ตรู๊ดดดดด ตรู๊ดดดดด
เสียงในโทรศัพท์: ตรู๊ดดดดด ตรู๊ดดดดด
เสียงในโทรศัพท์: ฮัลโหล
เรา: (เฮ้ย ผู้หญิงว่ะ)
เรา: เอ่อ ขอสายนกค่ะ
เสียงในโทรศัพท์: ค่ะ พูดอยู่ค่ะ
เรา: (เอ้า ชิบหาย)
เรา: .....
เรา: .....

ไม่รุ้พูดไรต่อ ชิ่งวางไปก่อนดีก่า แล้วก้อบอกพี่ตา ว่าชื่อนกว่ะพี่ รู้จักป่ะ พี่ตาก้อหน้าเหวอๆ ไม่มีคนรู้จักชื่อนกอ่ะ เออ ก้อเอาเถอะ

ซักพักมีโทรสับมา

เรา: Hello
เสียงในโทรสับ: (เสียงผู้ชายก่อน แล้วก้อเป็นผู้หญิง)
เสียงในโทรสับ: ฮัลโหล
เสียงในโทรสับ: เมื่อกี้โทรมา มีไรรึเปล่าคะ
เรา: (อ่ะ ชิบหายอีกละ)
เรา: อ๋อ จะขอสายนกอ่ะค่ะ แต่เสียงเหมือนไม่ใช่เลยวางไปอ่ะค่ะ
เรา: คงเบอร์ผิดอ่ะค่ะ ขอโทดที
เสียงในโทรสับ: อือ คงงั้นแหละ เราชื่อนกเหมือนกันอ่ะค่ะ
เรา: อ๋อ ค่ะ
เสียงในโทรสับ: แล้วนี่อยู่ไหนอ่ะ
เรา: (ไรเนี่ย มีการชวนคุย) เอ่อ..ก้ออยู่ที่ทำงานอ่ะค่ะ
เสียงในโทรสับ: ค่ะ งั้นแค่นี้นะ

วางไปก้อหันไปเล่าให้พี่ตาฟัง พี่ตาก้องงว่าเออ ไม่รู้จักแล้วยังมีการชวนคุยด้วยเว้ย แต่เราว่า เค้าคงเด็กอยู่อ่ะ ฟังจากเสียงแล้วก็วิธีพูด แต่..... ทำไมตูเดาชื่อแม่นงี้เนี่ย ชื่อมีเป็นพันชื่อ ดันเอาชื่อนี้ น่าจะซื้อหวยมากตอนนั้น เหอๆ ^^
------------------------------------------

วันไหนมีไรแปลกๆ ก้อจะมีหลายเรื่องๆ ยังกะ summer sales ยังไงยังงั้น มีเรื่องอื่นอีก แต่ไม่เกี่ยวกะโทรสับ ไม่เล่าดีกว่าเนอะ เหอๆ

วันนี้มานั่งคิดๆเรื่อยเปื่อย หลังจากช่วงนี้เจอเรื่องอะไรไม่ค่อยดีค่อนข้างเยอะ ทั้งเรื่องตัวเองและเรื่องคนรอบๆข้างเรา บางทีเอาเวลามานั่งเซ็ง นั่งคิดเรื่องพวกนี้ มันเสียเวลาชีวิตไปเท่าไหร่นะ ชีวิตมันก้อเหมือนมี 2 มุม แอบคิดโง่ๆ (เรียกอีกอย่างว่าง่ายๆ) ว่าคนเราอายุประมาณเท่าไหร่นะ น่าจะซัก 65 รึเปล่า (น้อยไปมั๊ยเนี่ย) ตอนนี้อายุ 26 ก้อเหลืออีกตั้งเกือบ 40 ปีแน่ะ คิดเป็นเดือนก้อประมาณ 468 เดือน แต่เวลาถึงเพิ่งผ่านไปในชีวิตมันแค่ 312 เดือนเอง แล้วทำไมคนเราทำไมบางทีต้องยึดติดกับอะไรบางอย่าง ทั้งๆที่รู้ว่าไม่ดี ทำไมไม่มองว่าแล้วเราจะอยู่กับมันไปอีก 40 ปีได้หรอ เลือกที่จะตัดตอนนี้เพื่อที่จะมีชีวิตที่เหลืออย่างมีความสุขไม่ดีกว่าหรอ โชคดีที่เราทำได้ไปเรื่องนึง เมื่อสองปีที่แล้ว ต้องเข้มแข็ง ขจัดความอ่อนแอในใจออกไป ไม่ใช่ว่าไม่สงสารนะ แต่พอมามองว่าเราไม่อยากอยู่อย่างงี้ไปเรื่อยๆ มันก้อควรจะเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง โชคดีที่ทำได้และไม่ได้เสียอะไรไป ไม่ว่าตอนนี้จะเป็นยังไง แต่ก็ไม่เสียใจที่ทำเพราะคิดดีแล้วว่ายังไงก็ไม่ใช่อ่ะ อย่าเอาความเห็นแก่ตัวของเราไปทำร้ายคนอื่นเรื่อยๆอีกเลย

ต่อๆ เหมือนนอกเรื่อง แล้วถ้าความจิงเราไม่ได้เหลือเวลาเยอะมากมายล่ะ? ใครจะรู้จริงๆว่าเราจะอยู่กันได้อีกนานแค่ไหน เพราะฉะนั้น แทนที่จะเอาเวลามานั่งคิด เอาเวลามานั่งทำอะไรที่เราอยากทำให้มันเป็นจริงไม่ดีกว่าหรอ เช่น อยากไปไหนก็ไปซะ อยากอยู่กะใคร อยากทำอะไรให้เค้า ก้อทำซะ อยากทำอะไรเพื่อตัวเองก้อทำ เพื่อที่ชีวิตของเราจะได้ไม่ต้องเจอกับคำว่า "รู้อย่างงี้น่าจะทำนู่นนี่ซะตั้งนานแล้ว" หรือคำว่า "สายไปแล้ว"

สรุปก้อคือ ชีวิตคนเราจะว่ายาวก้อยาว จะว่าสั้นก้อสั้น เพราะฉะนั้น ใช้ทุกๆวันที่ยังมีอยู่ให้มีค่า อย่าปล่อยเวลาให้เสียไป คนเราเกิดมาอาจจะไม่ใช่แค่ครั้งเดียว แต่เวลาที่เราจะได้ทำอะไรให้กันมันอาจจะมีแค่เวลานี้ก็ได้ อยากทำอะไรทำเลย อย่าผลัดวันประกันพรุ่ง เพราะไม่มีใครตอบได้ว่าเราจะตื่นมาเจอพรุ่งนี้อีกซักกี่วัน

จัดการเสร็จซะทีเรื่องไปเที่ยวเนี่ย
โลเลมากก้อตัดทิ้ง
ไอ้ที่จะไปก้อดูแลตัวเอง ชีวิตใครชีวิตมัน
โตๆกันแล้วหวังว่าจะดูแลชีวิตตัวเองได้
ไหนๆก็จะไม่แคร์คนอื่นอยู่แล้วหนิ
(แล้วอย่ามาพึ่งฉันตอนหลังก้อแล้วกัน)
เก่งให้ได้ตลอดละกัน.....

------------------------------------
บ่นพอแระ ไปเดินเล่นดีกว่า
ไปกะน้องอุ้ม ถามไปมั๊ยบอกไป เออชวนง่ายดี ชอบๆ
เดินไปคุยกันไป ก้อดี นานๆเจอคนคุยด้วยแล้วรู้สึกดี
แล้วก้อได้เสียตัง
พอใจแระ กลับบ้านได้
หุหุ

วันไหนอยากรีบกลับบ้าน มักจะมีอารายๆไม่เป็นใจอยู่เสมอ ว่ามะ วันนี้มีนัดกะคุงหมอต้องพาซูโม่ไปฉีดยา ไอ้เราก้อดันมีประชุมยันเกือบหกโมง เสร็จก้อต้องเดินไป CP เอาน้องตูนไปคืนอีก ออกมาดูนาฬิกา ก้อเอาวะ ยังถือว่าเร็วกว่าทุกวัน ปรากฎว่า..... ผ่านมาชั่วโมงนึง ฉันยังอยู่ในสาทรอยู่เลยวุ้ย โทรหาเพื่อน คุยฆ่าเวลาไปก้อช่วยให้รู้สึกว่าไม่ได้ขับรถนานมากดีเหมือนกัน ในที่สุดก้อถึงร้านหมอจนได้

น้ำหนักปัจจุบัน 1.8 Kg. (ขึ้นมาจากเดิมขีดนึง).... คราวนั้นจำผิดว่า 1.3 Kg วันนี้ไปแอบดูที่หมอจด เอ้า มัน 1.7 Kg นี่หว่า แป่วว

วันนี้ซูโม่โดนจิ้มไป 2 เข็มรวด ที่หลังทีนึง ที่ก้นทีนึง ไม่ร้องเลยซักแอะ ไม่รุ้ว่าไม่เจ็บหรือว่ากลัวหมอจัดกันแน่ -__-" แต่ที่รู้ๆแม่มันอาจจะได้ร้องแทน เพราะอีก 2 อาทิตย์ก้อต้องมาฉีดอีกแล้วอ้ะ แงๆ ไม่มีตังกินข้าวแย้วนะ

****เรื่องที่จะเขียนต่อไปนี้เป็นความเชื่อส่วนบุคคล แต่เปิดรับฟังทุกความคิดเห็นค่ะ****

วันก่อนไปกินข้าวกะปุยและเพื่อนๆอีกจำนวนนึง เฮฮาๆ คุยไปคุยมา ก้อมาคุยเรื่องประมาณจิตวิทยา แล้วก้อไปเรื่องของจิตวิญญาณ การกลับชาติมาเกิด อะไรพวกนี้ ความเห็นก้อแตกเป็นหลายทาง มีทั้งคนเชื่อและไม่เชื่อเรื่องการกลับชาติมาเกิด เราเป็นคนนึงที่เชื่อเรื่องกรรม และการกลับมาก้อเลยพูดถึงหนังสือที่เราชอบเล่มนึง ซึ่งก้อเคยเขียนถึงไปแล้วด้วยชื่อ Only love is real, เราจะข้ามเวลามาพบกัน เป็นหนังสือที่ดีนะอ่านครั้งแรกคือเมื่อตอนปี 1 ตอนนี้เพิ่งได้มาเป็นเจ้าของ น่าแปลกที่ในโต๊ะนั้นมีน้อยคนที่เคยอ่าน ทั้งๆที่ตอนเราปี 1 เราเข้าใจว่ามีเพื่อนเราอ่านกันหลายคนทั้งผู้หญิงผู้ชาย เราก้อเลยบอกปุยว่าจะเอามาให้ยืมก้อละกัน

สองวันถัดมา มีคนส่งลิ้งค์นึงมาให้เรา หัวข้อก้อประมาณถามเรื่องกรุงแตกครั้งที่ 2 เรายังถามว่าให้อ่านอะไรเนี่ย มันอ่านยากๆ เขียนกันเป็นพรืดๆเต็มไปหมด คนนั้นก้อบอกว่าลองอ่านดู สนุกดี อ่านๆไปปรากฎว่ามีคนที่ระลึกชาติได้จากการภาวนา และญาณต่างๆ มาคุยถึงเหตุการณ์ที่ตัวเองอยู่ในช่วงที่เสียกรุง (จบยังไงยังไม่รู้เหมือนกัน เพราะว่าตอบกันเยอะมากกก ยังอ่านได้แค่ประมาณ 10% เอง)

เราเป็นคนที่เชื่อคำที่ว่า ทุกอย่างที่เกิดขึ้น ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ น่าแปลกที่มีคนมาพูดเรื่องนี้ในเวลาไล่ๆกัน เป็นการกระตุ้นความอยากให้เรากลับไปอ่านหนังสือที่ว่าอีกครั้ง

ในหนังสือพูดถึงว่า "ไม่มีการบังเอิญในเรื่องของความรัก" เนื้อหาคือจิตแพทย์ที่ทำการสะกดจิตเพื่อรักษาคนไข้ เขียนเรื่องราวที่เจอมาในการรักษาและนำไปสู่การเจอกันของ Soul ของคนไข้สองคนที่เหมือนจะตามหากันมานานแต่ยังไม่เจอกันซักที สองเรื่องต่างกันตรงที่ศาสนาและวิธีการ เรื่องนึงใช้การสะกดจิตเพื่อย้อนกลับไป อีกเรื่องนึงใช้การเจริญภาวนาแบบชาวพุทธ แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับคล้ายกันคือระลึกได้ว่าเราเคยเป็นอะไรมา เพื่อที่จะเรียนรู้บางอย่างจากชาติเดิม เช่นการให้อภัยต่อกัน และเราเกิดมาเพื่ออะไร ชอบในหนังสือตรงที่ว่า

"เจ้าเองก็มีส่วนสัมพันธ์กับตัวเองเท่าๆกับผู้อื่นเช่นกัน ทั้งเจ้าเองก็ได้อาศัยอยู่ในร่างมาแล้วหลายร่าง ในหลายช่วงเวลา ดังนั้น จงถามตัวตนปัจจุบันของเจ้าเถิดว่าเหตุใดจึงน่ากลัวนัก เหตุใดหรือเจ้าถึงกลัวการเสี่ยงที่สมเหตุสมผลด้วย? เจ้ากลับกระทบชื่อเสียงของเจ้าหรือ? กลัวว่าคนอื่นจะมองเจ้าอย่างไรหรือ? ความกลัวบรรดานี้มาจากวัยเด็กหรือก่อนหน้านั้นนั่นเอง"

"ลองถามคำถามเหล่านี้กับตัวเองดู: มีอะไรจะเสียหรือ? ที่เลวร้ายที่สุดคืออะไร? เรามีความสุขหรือที่จะมีชีวิตอยู่ในแบบนี้ไปจนชั่วชีวิต? ถึงอย่างไรคนเราก็ต้องตายอยู่แล้วสักวัน มันยังถือว่าเสี่ยงมากอีกหรือเล่า?"

"ในการเติบโตของเจ้า อย่ากลัวในการปลุกโทสะของคนอื่น โทสะคือการประกาศความไม่มั่นคงทางใจของพวกเขา แต่การกลัวโทสะเยี่ยงนั้นจะรั้งเจ้าไว้"

แปลว่าอะไร? คล้ายจะบอกว่าคนเรามักจะยึดติดกับบางอย่าง ไม่กล้าที่จะเสี่ยงเพราะความกลัว รู้ทั้งรู้ว่าที่เป็นอยู่มันไม่ดี แต่ก็ไม่กล้าที่จะตัดสินใจทำอะไรลงไปเพราะกลัวนั่นกลัวนี่ ถ้าเป็นยังงั้นก็อยู่ไปยังงี้แหละ รับสภาพกันไป ความกลัวทำให้เราไม่เดินหน้า ถ้าเรามีสามารถสลัดความกลัวนั้นไปได้แล้วลองทำอะไรที่ใจคิด สิ่งที่เกิดขึ้นอาจจะไม่ได้เลวร้ายอย่าที่เรากลัวก็ได้

ยังมีอีกหลายประโยคในหนังสือที่อยากให้ลองอ่านดู ถึงจะแปลมาจากหนังสือต่างประเทศแต่ความคิดที่แสดงออกมาในหนังสือค่อนข้างสัจธรรม อ่านแล้วก้อจะแบบว่า อืมมม จริงด้วย อะไรแบบนี้

มองย้อนๆกลับไปจะรู้สึกว่าเกือบทุกสิ่งที่อย่างมีความเกี่ยวพันกันหรือเป็นการแสดง Sign อะไรบางอย่างให้เรา เพียงแต่ว่าเราจะสังเกตุเห็นรึเปล่า สำหรับตัวเองคิดว่าเริ่มเห็นอะไรบางอย่างแล้ว แต่ขอศึกษาจนกว่าจะเข้าใจจริงๆก่อนถึงจะเล่าให้ฟังได้นะ

ไหนๆเกิดมาทั้งที อย่าปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์ อยากให้หลุดพ้นกันทุกคน จึงบอกต่อ หุหุ

ได้ของที่ฝากซื้อมาหลายวันละ เพิ่งมีอารมณ์เขียนถึง ก่อนขึ้นเครื่องพี่ท่านมีการโทรมาบอกว่าไม่ได้เอา list ที่เราฝากซื้อของไปด้วยนะ เพราะงั้นคงไม่ได้ซื้ออารายกลับไปให้ -_-" เอาเถอะก้อไม่ได้คาดหวังอารายมากมายอยู่แล้ว แต่หลังจากนั้นอีกวันมาคุยกะพี่อีกคนก้อเล่าให้เค้าฟังว่ามันโทรมาบอกว่ายังงี้ พี่เค้าบอกว่าไม่จิ๊งงงง มันยังเอา list ที่น้องปุ๊กฝากมันมาโชว์พี่อยู่เลยวันก่อน (อ้าว ไอ้เลว หลอกน้อง) เอาเป็นว่าเราได้อะรายบ้าง มาดูดีกว่า

Mask sana

Mentholatum Medicated Stick

ร่ม Water Front (ของจริงเราไม่ได้ลายนี้ น่ารักกว่านี้เยอะเลย)

DHC

Softymo ครีมอาบน้ำ 420 ml

เปรียบเทียบราคาถ้าซื้อที่นี่กะที่นู่น

เมืองไทย ญี่ปุ่น

• Mask SANA 170*4 = 680 บาท 890 Y(~258.1Baht)
• Mentholatum Medicated Stick ไม่มี 158 Y(~45.82Baht)
• ร่ม Water front 200*2 = 400 บาท 500+525 = 1025 Y(~297.25Baht)
• DHC 440 บาท 840 Y(~243.6Baht)
• Softymo ครีมอาบน้ำ 420 ml 250 บาท 298 Y(~86.42Baht)
• Total 1,770 บาท up 3,211 Y = 931.19 บาท

ถูกกว่าตั้งเยอะแน่ะ เนอะ แต่ของบางอย่างก็ราคาใกล้กัน (ถ้าหาได้) เช่นร่ม water front แต่ที่ได้มามี 2 แบบ คือลายจุดกับ ที่เป็นรูปหัวสัตว์ต่างๆ เราเอาน้องหมามาละ เมืองไทยเอามาขายส่วนใหญ่จะเป็นลายจุดลายทางซะมากกว่า

ขอบคุณเจ้าพี่นพมาก ที่อุตส่าห์หาซื้อกลับมาให้ ถึงจะไม่ได้ทั้งหมดที่ฝากไป แต่ได้แค่นี้ก้อดีใจแล้ว (มันต้องมีคนช่วยช้อปชัวร์ ผู้ชายที่ไหนจะซื้อได้อย่างงี้) เค้าซื้อมาให้ยังจะไปแขวะเค้าอีก เง้อออออ

It's been a long and winding journey, but i'm finally here tonight
Picking up the pieces, and walking back into the light
Into the sunset of your glory, where my heart and future lies
There's nothing like that feeling, when i look into your eyes...

My dreams came true, when i found you
I found you, my miracle...
If you could see, what i see, that you're the answer to my prayers
And if you could feel, the tenderness i feel
You would know, it would be clear, that angels brought me here...

Standing here before you, feels like i've been born again
Every breath is your love, every heartbeat speaks your name...
My dreams came true, right here in front of you
My miracle...

If you could see, what i see, you're the answer to my prayers
And if you could feel, the tenderness i feel
You would know, it would be clear, that angels brought me here...
Brought me here to be with you,I'll be forever grateful (oh forever Faithful)

My dreams came true
When I found you
My miracle...

If you could see, what i see, you're the answer to my prayers
And if you could feel, the tenderness i feel
You would know, it would be clear, that angels brought me here...
Yes they brought me here...If you could feel, the tenderness i feel...
You would know, it would be clear, that angels brought me here...

This song is for you, my dear.

Feel confused like I'm in a maze. Why can't I find the way out for myself? The more sth. happens, the more I feel so lost. Dun wanna depressed like this but how can I do? Speak it out may not da best way if I get da unexpected feedback. Pretend to be strong is easy but not forever....

just waiting, when......

......

Please God bless me...

before too late.

นี่อารายรุ้ป่าว

จะรอดไปได้ยังไง

รู้สึกชีวิตกลวงๆยังไงบอกไม่ถูก เหมือนแบบร่างกายต้องขยับตามความเคยชินแต่ข้างในดูกลวงๆ อย่างว่าแหละสิ่งเดียวที่เราทำได้คือการควบคุมตัวเอง ส่วนปัจจัยภายนอกเป็นสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ วันนี้ได้เมล์มาฉบับนึงอ่านแล้วก้อขัดใจ ในโลกที่เอาความรุ้สึกของคนใดคนนึงมาเป็นมาตรฐานวัดชีวิตคน มันควรจะเลือกคนวัดให้ดีก่อน... ไม่ใช่หรอ ไม่อย่างนั้นแล้วมันจะไม่ใช่ว่าเราทำงานเพื่อบริษัท แต่เป็นทำงานเพื่อใครหรือเพื่อตัวเอง เราคนนึงที่มีจุดยืนชัดเจนว่าจะไม่ทำงานเพื่อใครถ้าคนนั้นไม่ได้มีสายตามองประโยชน์ส่วนรวมมากว่าส่วนตัว แต่เมล์วันนี้ก้อแค่เป็นการย้ำสิ่งที่เรารู้อยู่แก่ใจว่าที่นี่ทำงานด้วยปากถึงจะได้ดี มันคงไม่รู้สึกอะไรมากถ้าใครคนนั้นไม่มาทำเป็นสอนเราว่าต้องมี account ใหม่ๆเพื่อที่จะได้มีเหตุผลในการโปรโมต บลาๆๆๆ โธ่เอ๊ย ก่อนจะมาบอกคนอื่นช่วยถามตัวเองด้วยคำถามเดียวกันนี้ก่อนเถอะว่าตัวเองทำอะไรบ้าง ของมันรู้อยู่แก่ใจ พอถึงเวลาที่ตัวเองดันยอดไม่ถึงก้อจะมาบีบให้คนอื่นช่วย อย่าคิดว่าคนอื่นโง่มาก พูดกันตรงๆก้อได้ อย่ามาโยนขี้ให้คนอื่น โตๆกันแล้ว

ตอนบ่ายได้ออกไปข้างนอกทำเทสแทนพี่บอน ทั้งๆที่ไม่รุ้เรื่องราวก่อนหน้ามาก่อน ก้อดีไม่ได้ออกมานานแล้ว แต่ก้อแปลว่างานตัวเองก้อไม่ได้ทำเหมือนกัน เราไม่รุ้หรอกว่าทำไมเราต้องมา แค่ไอทีอยากให้ BD ไปด้วยก้อเลยต้องมา แต่พอมาก้อว่าดีแล้วล่ะที่มาเพราะท่านทั้งหลายคิดวิธีเทสกันแบบทื่อๆจิงๆ กลายเป็นว่าเราต้องคิดเงื่อนไขเทสให้เค้าซะงั้น ซึ่งก้อทำให้เจอ Bug มหาศาลดี ทั้งตัวโปรแกรมเองและ Human error ซึ่งไอทีก้อบอกว่าจะกลับไปเช็คใหม่

เรื่องของเรื่องคือ เรารู้สึกว่าทำไมคนเด๋วนี้มันไม่ค่อยรอบคอบเลย เมื่อก่อนเค้าจะบอกว่าคนเรียนสายวิทย์มักจะคิดอะไรเป็น logic มากกว่าคนสายศิลป์ ตอนนี้เราว่ามันไม่เกี่ยวแล้วอ่ะ มันอยู่ที่หลายๆอย่าง ถ้าที่บ้านที่โรงเรียนหรือสังคมรอบข้างไม่ปลูกฝังมันก้อคงยาก เวลามันผ่านไปเรื่อยๆ คนเรามันก้อร่างกายโตไปเรื่อยๆเหมือนกัน แต่ถ้าใจเราไม่โตไปด้วย อนาคตของชาติจะเป็นยังไงเนี่ย

ตั้งแต่อยู่อังกฤษจนถึงวันนี้ ทำให้โลกของเราเปิดกว้างมากขึ้น เจอคนหลายๆแบบมากขึ้น รู้สึกขอบคุณพ่อกับคุณยายและที่บ้านมากๆที่คอยว่าเราบ่อยๆ ตอนเด็กๆพ่อปุ๊กจะด่าว่าชุ่ยเสมอ ทั้งๆที่มันคงดูไม่มีอะไรในสายตาคนอื่น ขอบคุณที่จ้ำจี้จ้ำไชให้เราทำอะไรเป็นในหลายๆอย่าง สิ่งที่มีค่าที่สุดคือการสอนให้เราอยู่ด้วยตัวเองได้ เพราะในที่สุดเค้าก้อไม่ได้อยู่กะเราไปตลอดชีวิตอยู่แล้ว

ที่บ่นๆมาไม่ได้มีอะไร แค่เป็นห่วงแทนคนอื่น เป็นห่วงอนาคตของชาติ ซึ่งความจริงเราก้อคงไม่มีสิทธิ์ไปคิดแทนคนอื่นได้อยู่แล้วล่ะ อย่างที่บอกตอนต้นว่า บางทีการทำอะไรได้ดีมันอาจจะสู้คนที่มีปากเป็นอาวุธไม่ได้ในโลกเบี้ยวๆใบนี้.... ยอมให้เป็นแบบนี้มันก้อได้ คิดสั้นดี เอาแต่ตัวเองรอด แต่ถ้าทุกคนคิดแบบนี้กันหมด จะเป็นยังไงลองมองดีๆ

บ่นพอแล้ว วันนี้ตอนขับรถกลับบ้าน มองไปที่รถเมล์ลิบๆหน้ารถเรา เห็นจอทีวีด้วย แม่เจ้า ถ้าขึ้นราคาแล้วปรับปรุงติดทีวีให้ดูอย่างงี้ทุกคันก้อดีดิ นี้คือสาย 542 ที่เมื่อก่อนเรานั่งไปเซ็นทรัลได้ เมื่อก่อนสายดีก้อดีกว่าสายอื่นอยู่แล้วตรงที่เปิดเพลงให้คนขึ้นฟัง คราวติดจอทีวี 4 อันเลย สุดยอดว่ะ วันหลังต้องลองไปนั่งดูมั่งดีกว่า

มาอัพเดตชีวิตของหนูซูโม่ดีกว่า ตั้งกะมาอยู่ด้วยกันนี่ หนูซูโม่ก้อมีแววจะฉลาดหลายอย่างอยู่น้า เช่น รุ้ว่าต้องฉี่ อึ ในหนังสือพิมพ์ (ถึงแม้ว่าจะมีพลาดเป้าในบางครั้งบ้าง) จำเราได้แล้วว่าเป็นใคร ยืนสองขาได้ (แต่ยืนได้ซักพักจะหงายท้อง แบบว่าอ้วนง่ะ) ชอบเล่นของเล่น (ตรงนี้แหละที่ไม่เหมือนกิสโม่) นอนหลับลึกแบบว่าอุ้มไปยังไม่ตื่น แต่พอนอนเต็มที่แล้วจะคึกคักๆ รื้อของใหญ่เลย บางทีก้อชอบไปแทะสายไฟนู่นนี่ ต้องให้ดุประจำ (ตรงนี้กิสโม่ก้อไม่เป็น) ความจริงเราไม่ได้เอาซูโม่มาแทนกิสโม่อยู่แล้วล่ะ ของแบบนี้มันแทนกันไม่ได้อยู่แล้ว แต่ยังไงความที่เป็นสายพันธ์เดียวกันก้อต้องมีส่วนที่เหมือนกันอยู่บ้าง เช่น เงียบพอกันเลย ชอบจริงๆ แต่วันนี้ได้ยินเสียงหนูซูโม่ดังๆครั้งแรกก้อเพราะว่าดันวิ่งตามพี่ทำงานบ้านจาออกไปข้างนอกแล้วประตูมันหนีบอ่ะ ร้องอื๊ดๆใหญ่เลย น่าฉงฉานจริงๆ แต่ว่าเช็คแล้วก้อปกติดีนะ ถ้าเจ็บก้อขอให้แข็งแรง หายไวๆนะจ้า

มาดูซิว่าว่างๆซูโม่ชอบทำอะราย ตามลิ้งค์เลยค่ะ
http://nujinxx.multiply.com/video/item/5

เมื่อวานไปหาหมอมา หมอส่องดูบอกว่าแผลยังเหลืออยู่จี๊ดนึง ต้องหยอดตาต่อไปเรื่อยๆนะ (เฮ้อ) แย่จังเลย

ว่าแต่การที่ต้องไปรอตรวจครึ่งชม ตรวจสามนาที แล้วต้องรอจ่ายตังอีกเกือบชั่วโมงนี่มันสมเหตุสมผลแล้วหรอ มันเป็นสิ่งที่ทางโรงพยาบาลควรต้องปรับปรุงรึเปล่า

รอจนเหนื่อยเลยไม่มีอารมณ์ไปไหนต่อ กลับบ้านดีกว่า

เปื่อยแบบช่วงเวลา lap กันซะด้วย อยู่ดีดีน้องตาที่ไม่เคยเป็นไรมาก่อน ก้ออยากจะไปหาหมอมั่ง พฤหัสที่แล้วก้อเจ้บตาเหมือนโดนไรทิ่ม ให้พี่ๆน้องๆที่ออฟฟิศช่วยกันดูก้อไม่มีอะไร พอวันศุกร์เท่านั้นแหละ ลืมตาไม่ขึ้นเลยคับพี่น้อง เจ็บมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไม่รุ้จะบอกไงดี ตาก้อแด๊งแดงงงเหมือนร้องไห้เป็นสายเลือด น้ำตาก้อไหลๆๆ โดนแสงก้อไม่ได้จะปวดมากกก (นี่กุเป็นผีดิบป่าวเนี่ย??) โชคดีมีคนมาหิ้วไปหาหมอ ขืนขับรถเองคงไม่ถึงโรงบาล คุณหมอบอกว่า ตาเป็นแผลแล้วก้อติดเชื้อได้ไงไม่รุ้ ก้อเลยอักเสบ แล้วก้อให้ยามาหยอดๆๆทุกชั่วโมงเลยมียาป้ายด้วย จะทำเป็นมั๊ยเนี่ย แล้วก้องดใช้ตา โดนแสงทุกอย่าง ก้อไม่อยากใช้อยู่หรอกเพราะว่ามันเจ็บมาก ความจิงอยากถ่ายรูปตาตัวเองเก็บไว้ แต่มันน่ากัวง่ะ แถมกล้องมันมีแสงเวลากดด้วยจะหาเรื่องใส่ตัวทำไมเนี่ย

ยาคุณหมอได้ผลดีนะ วันถัดมา ตาแดงลดลงเยอะมาก แต่ก้อยังเห็นว่าแดงอยู่เหมือนคนร้องไห้มา 5 วันเท่านั้นเอ๊งง (จากเมื่อก่อนอาจจะเหมือนร้องมาทั้งชีวิต) แล้วเราก้อหยุดๆๆจนถึงวันจันทร์ แต่เป็นการหยุดที่ขาดทุนมากๆ เพราะป่วยหนัก แถมไม่ได้ไปไหนวันเสาร์อาทิตย์ด้วย เซ็งมากๆ

เด๋วต้องไปตรวจอีกเป็นรอบที่ 3 เร็วๆนี้ แล้วจะมาเขียนต่อว่าเป็นไง

สรุปว่า การไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐ จริงๆ เพิ่งอินจัดๆก้อช่วงนี้เหมือนกัน

ขออีกรอบ ดูแลตัวเองให้ดีทั้งกายและใจ สิ่งที่ทำยากแต่ควรจะทำ

เปื่อยด้วยโรคเดิมๆ ที่ไม่ปรากฎตัวมาหลายปีแร้ว เหตุเกิดเมื่อวานนี้ เริ่มจากการปวดๆหายๆไอ้เราก้อมองโลกในแง่ดีว่าเด๋วมันคงหายไปเอง ประกอบกะงาน โค-ตะ-ระ ยุ่งด้วยเลยไม่มีเวลาลงไปหายากิน อาการเริ่มเยอะขึ้นเรื่อยๆ จากปวดท้องอย่างเดียว ชักจะอยากอ้วกด้วย ปวดหัวหมุนติ้วอีกต่างหาก ไปซื้อยากินก่อนขับรถ กลับบ้านมาก้อยังกินยาอยู่ นอนหลับไปก้อตื่นมาเป็นระยะๆเพราะปวดท้อง ไม่เคยเป็นขั้นนี้เลยนะนี่ หยุดงาน แต่ยังไม่ไปหาหมอ ขอดูอาการตัวเองก่อน (ทำเป็นเก่งทำไมเนี่ย) ไม่หรอก ก้อแค่ขี้เกียจขับรถ ไม่มีใครอยู่ให้พาไปซะงั้น แงงง

บ่ายๆกินแล้วก้อนอน ตื่นมาคิดว่าจะดีขึ้น เปล่าเรยย ลุกปุ๊ปเหมือนกรดไหลลงกระเพาะ ปวดมากกกกกกก แม่เจ้า ยังกะกระเพาะทะลุ (คิดไปเอง) ตอนเย็นทนไม่ไหวเลยขับรถไปเองก้อได้ฟระ คุณหมอตรวจด้วยความรวดเร็วมั่กๆ เสร็จแล้วโดนอัญเชิญให้ไปจ่ายตัง ตอนนั่งรอก้อนั่งมึน เพิ่งคิดได้ว่า เอ๊ะตกลงกุเป็นไรวะ หมอไม่ได้บอกก้อดันลืมถาม -_-" แต่เดาได้อยู่แล้วมันต้องเป็น โรคกระเพาะ แน่นอน...

กลับมาหาความรู้เพิ่มเติม ว่าโรคได้เป็นมายังไง แล้วต้องทำตัวยังไง ก้อตามนี้

โรคกระเพาะอาหาร
โรคกระเพาะอาหารหมายถึงภาวะที่มีแผลเยื่อบุกระเพาะและลำไส้ถูกทำลายถึงแม้ว่าจะเรียกว่าโรคกระเพาะแต่สามารถเป็นได้ทั้งที่กระเพาะและลำไส้ ว่าถ้าเป็นเฉพาะเยื่อบุกระเพาะเรียก gastritis แต่ถ้าเป็นแผลถึงชั้นลึกmuscularis mucosa เรียก ulcerถ้าแผลอยู่ที่กระเพาะเรียก gastric ulcerถ้าแผลอยู่ที่ลำไส้เล็กเรียกduodenal ulcer โรคกระเพาะพบได้ทุกวัย

สาเหตุของโรคกระเพาะอาหาร

1. การหลั่งกรดผิดปกติในกระเพาะอาหาร
2. กรรมพันธุ์ พบว่าเกิดกับคนในครอบครัวเดียวกันได้บ่อย ๆ
3. บุหรี่ ทำให้มีการผลิตกรดในกระเพาะอาหารมากขึ้น นอกจากนี้ ยังทำให้แผลหายช้า
4. ชา กาแฟ และน้ำดื่มที่มี Caffeine จะทำให้กรดหลั่งออกมามาก
5. ยา บางอย่าง มี ผลทั้งระคายเคืองกระเพาะอาหารโดยตรง และทำให้กลไกการป้องกันในกระเพาะอาหารเสียไป ได้แก่ ยาแอสไพริน กลุ่มยา NSAIDs ที่ใช้รักษาโรคข้อแก้ปวด ยาในกลุ่มเสตียรอยด์ ฯลฯ
6. ความเครียดความกังวล ทำให้มีการหลั่งกรดมากขึ้น
   
7. การติดเชื้อแบคทีเรียที่ชื่อ Helicobacter pylori

อาการ

1. ปวดท้อง ลักษณะอาการปวดท้องที่สำคัญ คือ
ปวดบริเวณลิ้มปี ปวดแบบแสบๆหรือร้อนๆ ปวดเรื้อรังมานาน เป็นๆ หายๆ เป็นเดือนหรือเป็นปี
ปวดสัมพันธ์กับอาหาร เช่น ปวดเวลาหิวหรือท้องว่างเมื่อกินอาหารหรือนม จะหายปวด บางรายจะปวด หลังจากกินอาหารหรือนมจะหายปวด บางรายจะปวดหลังจากกินอาหารหรือปวดกลางดึกก็ได้
2. จุกเสียด แน่นท้อง ท้องอืด ท้องขึ้น ท้องเฟ้อ เรอลม มีลมในท้อง ร้อนในท้อง คลื่นไส้อาเจียน
3. อาการโรคแทรกซ้อน ได้แก่
อาเจียนเป็นเลือดดำ หรือแดง หรือถ่ายดำ เนื่องจากมีเลือดออกในกระเพาะอาหาร หรือลำไส้เล็กส่วนต้น
ปวดท้องรุนแรง และ ช๊อค เนื่องจากแผลกระเพาะอาหารหรือลำไส้เล็กทะลุ
ปวดท้องและอาเจียนมาก เนื่องจากการอุดต้นของกระเพาะอาหาร
อาการของโรคกระเพาะอาหารจะไม่สัมพันธ์กับความรุนแรงของโรค บางรายไม่มีอาการปวดท้อง แต่มีแผลใหญ่มากในกระเพราะอาหาร หรือลำไส้ บางรายปวดท้องมากแต่ไม่มีแผลเลยก็ได้

อาการอื่นที่พบได้
น้ำหนักลด
เบื่ออาหาร
แน่นท้อง ท้องเฟ้อ
คลื่นไส้ อาเจียน

ผู้ป่วยที่มีอาการเหล่านี้ต้องรีบพบแพทย์

• ปวดท้องทันที ปวดเหมือนถูกมีดบาด ขยับตัวหรือหายใจแรงๆจะทำให้ปวดเพิ่มมากขึ้น และปวดไม่หาย ซึ่งอาจจะเกิดจากกระเพาะอาหารทะลุ (เรานี่เก่งเนอะรอเกิน 24 ชั่วโมงค่อยเสด็จไปหาหมอ)
• อุจาระดำ หรืออาเจียนเป็นเลือด เนื่องจากเลือดออกทางเดินอาหาร
  แน่นท้องอาเจียนบ่อย เป็นอาหารที่รับประทานเข้าไป ซึ่งอาจจะเกิดจากลำไส้อุดตัน

วิธีการรักษาโรคกระเพาะอาหารทำอย่างไร

• รับประทานอาหารให้เป็นเวลา ควรทานสามมื้อ เว้นอาหารรสจัด งดทานอาหารว่างหลังอาหารมื้อเย็น
• ระหว่างรับประทานอาหาร เคี้ยวให้ละเอียด ไม่รับประทานอาหาร เวลาเหนื่อยมาก ๆ หรือหลังเล่นกีฬา
• งดสูบบุหรี่เด็ดขาด และควรงดดื่มสุราหรือดื่มกาแฟขณะท้องว่าง
• ลดความกังวลความตึงเครียด พักผ่อนให้เพียงพอ ออกกำลังกายสม่ำเสมอ ..พูดง่ายทำยากอีกแล้ว -__-"
• ละเว้นการใช้ยาแก้ปวดแก้ยอก เช่น แอสไพริน ยาในกลุ่ม NSAIDs และเสตียรอยด์ ถ้าจะต้องใช้ควรให้แพทย์ดูแลการใช้ ไม่ควรหามากินเอง

อาการเตือนที่ทำให้ต้องระวังว่าเป็นมะเร็ง ได้แก่ (อันนี้น่ากัวมากก)

• ปวดท้องจนต้องตื่นนอนตอนกลางคืน (แงงง เข้าข่ายย)
• น้ำหนักลดลงมากกว่า ร้อยละ 5 ใน 1 เดือน
• อายุมากกว่า 40 ปี
• ถ่ายเป็นเลือด
• อาเจียน หลังรับประทานอาหาร (อันนี้ก้อใกล้แล้ว)
• กลืนลำบาก
• มีคนในครอบครัวเป็นมะเร็งกระเพาะอาหาร
• ซีด
• ตัวเหลืองตาเหลือง
• ตับม้ามโต
• มีก้อนในท้อง
• ท้องโตขึ้น
• มีการเปลี่ยนของระบบขับถ่าย

Link: Siam Health , ThaiClinic , ThaiLabonline

ดูแลตัวเองดีดี.... เรื่องที่รู้ๆกันอยู่แต่บางทีมันก้อทำยากเหมือนกัน

ถึงกิสโม่

ครบรอบ 1 ปีที่เราจากกันแล้วนะ เร็วมากเลยอ่ะ ยังกะเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี่เอง หม่ามี๊คิดถึงหนูมากกกกก มากซะจนบอกไม่ถูก วันนี้หม่ามี๊เลยนั่งรวบรวมรูปของหนูมาลงไว้ เราจะได้เห็นกันเวลาที่หม่ามี๊ไม่ได้อยู่บ้านไงลูก

---------------------------------------------------

11 เม.ย. 2544

วันนี้หม่ามี๊ไปรับหนูมาจากที่บ้านแถวปทุมธานี ความจิงเราเจอกันก่อนหน้านี้แล้วล่ะ ประมาณเดือนนึงก่อนหน้านี้ หม่ามี๊ไปดูตัวหนูกะพี่น้องที่บ้าน ไปนั่งคุยกะเจ้าของคนเก่าของหนู หม่ามี๊เห็นหนูแวปแรกก้อรู้เลยว่าต้องเป็นตัวนี้ ถึงแม้ว่าหนูจะดูง่วงๆซึมๆ ผิดกะพี่น้องก้อเถอะ ตอนแรกเจ้าของหนูจะให้เอาไปเลย แต่หม่ามี๊บอกว่าขอฝากไว้ก่อน เพราะอยากให้หนูได้อยู่แม่หมาจริงๆ นานๆหน่อย ได้กินนมเยอะๆ หนูจะได้แข็งแรงไงลูก ตอนนี้หนูประมาณเกือบ 2 เดือนแล้วล่ะ

รูปแรกของหนู ที่บ้านพจน์ หนูนั่งบนที่นั่งเปียโนกะเสื้อของน้องดา

รูปแรกไม่ชัด เอาใหม่ หน้าดุเชียว

ง่วง...นอนดีก่า

หนูชอบนอนหงายผึ่งลมมากก ท่าประจำตัวเลยนะ

หม่ามี๊เคยเอารูปนี้ไปลงเวปนึง แล้วมีคนมาโหวตให้หนูมากมาย หม่ามี๊ดีใจที่มีคนมาชอบหนูเยอะแยะเลย :D

---------------------------------------------------
กิสโม่ประมาณ 1 ขวบ

ขอโทษจริงๆลูกที่ไม่รู้ว่าเราถ่ายรูปนี้กันเมื่อไหร่ เพราะอันนี้หม่ามี๊สแกนมาจากรูปถ่ายจริงๆ แต่เดาจากชุดหม่ามี๊แล้ว หนูน่าจะประมาณเกือบๆขวบแล้วล่ะ ตอนนั้นหนูไปส่งหนูที่ร้านอาบน้ำแล้วก้อมาเรียน เสร็จแล้วเพื่อนหม่ามี๊ไปรับหนูมาให้ที่มหาลัย เพื่อนหม่ามี๊กรี๊ดกร๊าดกันใหญ่เพราะว่าหนูน่ารัก นิ่งๆ ไม่โวยวาย หลังจากนั้นหม่ามี๊ก้อพาหนูมาเที่ยวที่มหาลัยบ่อยเนอะ จนหลังๆเพื่อนหม่ามี๊ต้องคอยดูหนูแทนหม่ามี๊บ้าง เวลาที่หม่ามี๊ขึ้นตึกข้างบนไปน่ะ พอหม่ามี๊กลับมา เพื่อนหม่ามี๊ก้อบอกว่า หนูนั่งหันหน้าไปทางที่หม่ามี๊ไป แล้วก้อรอๆๆๆอยู่อย่างนั้น ใครเรียกก้อไม่ไป โถ ลูกเอ้ยย

---------------------------------------------------

5 มี.ค. 2546

กิสโม่ 2 ขวบแล้วจ้า หน้าตาเริ่มโหดขึ้นเล็กน้อย หรือง่วงนอนก้อไม่รู้อ่ะ เพราะถ่ายตอนจะเที่ยงคืนแล้ว หม่ามี๊นอนไม่หลับ เลยลุกมาถ่ายรูปหนูอ่ะ เรานอนด้วยกันทุกวันเลยเนอะ ถ้าหม่ามี๊ยังไม่มาหนูก้อจะไม่ยอมนอน เป็นยังงี้จนหม่ามี๊ไม่กล้าไปนอนที่อื่นเลยอ่ะ จะดึกแค่ไหนก้อต้องกลับบ้านมาหาหนูไง นอนพร้อมกัน ตื่นก้อพร้อมกันเพราะหนูจะไม่ยอมไปไหนจนกว่าหม่ามี๊จะตื่นแล้วลงไปข้างล่างเหมือนกัน -_-!

---------------------------------------------------

กันยา 2546

อันนี้ก้อไม่รู้อีกแล้วว่าถ่ายเมื่อไหร่ เพราะมาจากกล้องธรรมดา แต่รูปนี้หนูหน้าตาดีเนอะ คุณยายแซวว่านี่ใครเนี่ย ?!? หุหุ

---------------------------------------------------

25 พ.ย. 2546

รูปนี้ก้อเหมือนกัน นอนไม่หลับเพราะหนูยุกยิกๆ ถ่ายรูปดีกว่า กิสโม่เป็นหมาประหลาดชอบมองกล้อง เป็นดาราใช่มั๊ยเนี่ยเรา

---------------------------------------------------

19 มี.ค. 2547

กิสโม่ 3 ขวบแล้วนะ ไม่เปลี่ยนแปลงเท่าไหร่เลย น้ำหนักหนูค่อนข้างคงที่นะ ประมาณ 5- 5โลครึ่ง ตลอด แต่แค่นี้อุ้มนานๆหม่ามี๊ก็เมื่อยแล้วอ่ะ

---------------------------------------------------

24 พ.ค. 2547

วันนึงที่เรานอนไม่หลับกันอีกแล้ว หม่ามี๊อยากถ่ายรูปแบบ The Dog กะเค้ามั่ง เลยลองดู หนูก้อดีเนอะ ไม่หลบกล้องเลย จ้องตลอด ดีมากลูก

---------------------------------------------------

8 มิ.ย. 2547

เหมือนเดิม ชอบถ่ายรูปกันตอนดึกๆ ไม่หลับไม่นอน หน้าตาดูหาเรื่องดีอ่ะ ชอบบบ จำได้มั๊ยเวลาที่หม่ามี๊จะนอน หนูก็ชอบกระโดดมาเกาะขอบเตียง ถ้าหม่ามี๊ไม่สนใจก้อจะโดดอยู่ยังงั้นแหละ จนกว่าหม่ามี๊จะเอามือมาเกาหัวเกาพุงให้หนูนอนหลับ บางทีหม่ามี๊ก็ขี้เกียจไปล้างมือแล้ว นอนมันทั้งอย่างนั้นเลย ตื่นมาสิวก้อขึ้นเป็นประจำ -_-"

---------------------------------------------------

24 ก.ค. 2547

เพราะว่าหม่ามี๊ใกล้จะไปเรียนต่อแล้ว เราเลยไปเที่ยวบ้านที่เมืองกานกัน ความจิงเราไปกันบ่อยๆนะ แต่คราวนี้เพื่อนหม่ามี๊ไปด้วยเราเลยได้ถ่ายรูปกันเยอะหน่อย

ถ่ายตอนเช้าหน้าตาดูดุอีกแล้ว สงสัยคนที่หนูไม่ชอบจะยืนอยู่แถวนี้ อิอิ

มุมนี้ก้อดุ เง้อ

ถ่ายรูปหมู่กัน ทำไมไม่มองกล้องล่ะจ้า มองหม่ามี๊ทำไม (แล้วหม่ามี๊ก้อเข้าใจว่าที่เคยคิดว่าหนูมองกล้องความจิงแล้วหนูมองหม่ามี๊นี่เอง โธ่เอ๊ย!)

25 ก.ค. 2547

ถ่ายที่ระเบียงบ้านที่เมืองกาน ใครเนี่ยหล่อซะ ฮ่าๆๆๆ

---------------------------------------------------

11 ส.ค. 2547

วันที่หม่ามี๊ต้องเดินทางไปเรียนต่อ จำได้ว่าคุณยายถ่ายรูปหม่ามี๊กะหนูให้ แต่ไม่รู้อยู่ไหน ใจนึงก้ออยากให้หนูไปส่งด้วย แต่ใจนึงก้อไม่อยาก กลัวทำใจไปไม่ได้ ก่อนหน้านี้ หม่ามี๊พยายามบอกหนูตลอดว่าหม่ามี๊จะไม่อยู่ระยะนึง แต่ก้ออดห่วงไม่ได้ เพราะที่ผ่านมาเราอยู่ด้วยกันตลอดเวลาจริงๆ และหนูก้อไม่เอาคนอื่นในบ้านด้วยเหมือนกัน จำใจไปหลังจากฝากฝังกะที่บ้าน ทั้งๆที่รู้ว่าคงไม่มีใครทำได้เหมือนหม่ามี๊ แต่หม่ามี๊ก้อต้องไป เข้าใจใช่มั๊ยลูก

---------------------------------------------------

26 ธ.ค. 2547

ไปได้ 4 เดือน หม่ามี๊ก้อเผ่นกลับบ้าน หลังจากที่ได้ยินจากคุณยายว่าหนูเปลี่ยนไป ซึมๆ อารมณ์เสีย นั่งรอหน้าบ้านตลอด จากที่คิดไว้ก่อนหน้านี้ว่าจะไม่กลับจนกว่าจะเรียนจบ รีบซื้อตั๋วกลับทันที ถึงจะกลับมาได้แค่ 2 อาทิตย์ ก้อจะกลับมาหาหนูให้ได้ พอเราเจอกัน หนูดีใจมากๆ หม่ามี๊ก้อดีใจมากๆ เหมือนกัน เหมือนใครๆก้อกรอกหูหนูตลอดว่าหม่ามี๊ทิ้งหนู แต่หนูยังจำหม่ามี๊ได้ หม่ามี๊ดีใจมากๆ

2 อาทิตย์ที่กลับมา เสียดายที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดเวลา เพราะหม่ามี๊ต้องออกไปซื้อของเพื่อเอากลับไปใช้ที่นู้นด้วย แต่ก็พยายามเต็มที่ที่จะใช้เวลาอยู่ด้วยกันเยอะๆให้มากที่สุด

วันนี้มาเมืองกานมางานเปิดตลาดของญาติๆ หม่ามี๊ก้อพาหนูไปด้วย ใครๆก้ออยากมาเล่นกะหนู แต่หม่ามี๊ก้อไม่กล้าให้เล่นนานเพราะอารมณ์หนูตอนนี้แปรปรวนมาก ๆ ญาติหม่ามี๊ยังชมเลยว่าหนูน่ารัก ไม่ซน วางไว้ตรงไหนก้ออยู่ตรงนั้น (ถ้าหม่ามี๊อยู่ด้วย)

กลับบ้านมาถ่ายรูปเล่นกันดีก่า

น่ารักจิ๊งงงง ลูกใครเนี่ยยย
ถ่ายด้วยกันหน่อย

---------------------------------------------------

2 ม.ค. 2548

กลับมาที่กรุงเทพฯกันแล้ว พรุ่งนี้หม่ามี๊ต้องกลับไปอังกฤษแล้วล่ะ ทำไงดี กลัวคิดถึงจัด เลยถ่ายรูปไว้เต็มเลย จะได้ไว้ดูเวลาคิดถึงไง

ชอบทำหน้าเงี้ยเวลาหม่ามี๊ไปข้างนอก

คิดมากจนหนวดหงอกเลยนะลูก

---------------------------------------------------

เม.ย. 2548
หลังจากที่กลับมา ประโยคแรกที่หม่ามี๊จะพูดกะคุณยายตลอดคือ หนูเป็นไงบ้าง (ไม่เคยถามถึงคุณตาคุณยายเลย จนเค้าน้อยใจกันหมดแล้ว) คุณยายบอกว่าหนูสบายดี หม่ามี๊ก้อไม่ค่อยจะเชื่อ เพราะจากคราวก่อนที่หม่ามี๊โทรไปถามว่าหนูเป็นอะไรรึเปล่า เพราะหม่ามี๊สังหรณ์ใจ คุณยายก้อบอกว่าไม่ได้เป็นอะไร แต่ความจิงพอหม่ามี๊กลับมาค่อยเล่าให้ฟังว่า วันนั้นหนูโดนไอ้หม้อกัดที่หน้า เพราะไอ้หม้อเข้ามาในบ้าน แล้วหนูเข้าไปยืนขวางไว้ เลยโดนกัด ต้องพาไปหาหมอกัน แล้วหม่ามี๊ก้อโทรมาถามวันนั้นเลย คุณยายเลยกลัวว่าหม่ามี๊จะคิดมากเลยโกหกว่าไม่มีอะไร แต่ในใจคุณยายคือคิดว่า หม่ามี๊รู้ได้ยังไง ก้อเราอยู่ด้วยกันตลอด ทำไมจะมีจิตถึงกันไม่ได้ล่ะเนอะ หม่ามี๊บอกคุณยายว่าหม่ามี๊ฝันไม่ดีเกี่ยวกับหนู พอตื่นเลยโทรมาถาม คุณยายยังบอกว่าตอนไปหาหมอ หนูก้อไม่ยอมให้หมอดูแผลเลย ซึ่งปกติหนูจะกลัวหมอมากเวลาหม่ามี๊พาไปหาหมอ แต่พอคุณยายเรียกชื่อหม่ามี๊หนูก้อเลยเหลือบตาหันไปดู หมอก้อเลยดูแผลได้ ฟังแล้วอยากกลับไปจังเลย เหตุการณ์จากคราวนั้น หม่ามี๊เลยบอกให้คุณยายถ่ายรูปหนูส่งมาให้หม่ามี๊ดูหน่อย ซึ่งก้อได้สองรูปนี้มา

หนู 4 ขวบแล้ว พอหม่ามี๊ไม่อยู่คุณตาคุณยายก้อไม่ยอมให้หนูอยู่ในบ้านด้วยอีก น่าสงสารจังเลย

คิดอะไรอยู่จ้ะ

---------------------------------------------------

ถือเป็นรูปสุดท้ายที่ได้ถ่ายไว้ เสียดายเนอะที่เราไม่ค่อยได้ถ่ายรูปด้วยกัน มีคนบอกว่าถ่ายรูปกะสัตว์เลี้ยงตัวไหนมักจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่หม่ามี๊ว่าไม่จริงหรอก ไม่เห็นเกี่ยวกันเลย หม่ามี๊ผิดเองลูกที่ขี้เกียจเกินไป จนบางครั้งเราพลาดอะไรๆที่น่าจะได้ทำด้วยกันตั้งเยอะแยะ

---------------------------------------------------

28 ก.พ. 2549

หม่ามี๊กลับบ้านแล้ว ไม่กลับไปอีกแล้ว ตอนนี้กิสโม่ 5 ขวบแล้วนะเนี่ย แปลกดีที่เราเกิดวันใกล้ๆกัน หนูเกิด 21 หรือ 22 เดือนนี้แหละ หม่ามี๊เกิด 26 ไม่เจอกันปีนึงเต็มๆ กิสโม่จะจำหม่ามี๊ได้มั๊ยน้า พอเจอกันหนูยังจำหม่ามี๊ได้ล่ะ พอหม่ามี๊อุ้มหนูก้อร้องโวยวาย เหมือนที่หนูชอบทำเวลาที่หม่ามี๊ทิ้งหนูไปไหนซักแห่งนานๆ ทั้งที่ถ้าไม่เห็นหม่ามี๊หนูก้อจะนั่งของหนูเงียบๆไปเรื่อยๆ แต่คราวนี้ซักพักหนูดิ้นไม่ยอมให้อุ้ม หม่ามี๊ก้อไม่รู้ว่าทำไมจนหนูกัดหม่ามี๊ๆ ก้อต้องวางหนูลง แต่พอหม่ามี๊เดินไปไหน หนูก้อเดินตาม พอหม่ามี๊จะหันไปอุ้มก้อไม่ยอมให้อุ้ม ตอนแรกหม่ามี๊คิดว่าหนูมีแผลรึเปล่าเลยไม่อยากให้อุ้ม แต่ไม่ใช่ เหมือนว่าหนูโกรธหม่ามี๊อยู่เลยไม่ยอมให้อุ้ม แต่หนูก้อยังเป็นหนูคือติดหม่ามี๊อยู่ดี เลยเดินตามหม่ามี๊ หม่ามี๊โดนกัดจนเหนื่อยเลยไม่ง้อหนูแล้ว
---------------------------------------------------

23 ก.ย. 2549 เวลาประมาณ 8 โมงเช้า

วันที่หม่ามี๊รู้จักคำว่าใจสลายเป็นยังไง

สิ่งที่หม่ามี๊รู้สึกผิดมาตลอดคือ ทำไมหม่ามี๊ไม่ทำให้ดีกว่านี้ในทุกเรื่องที่เกี่ยวกะหนู ทำไมถึงยอมให้หนูนอนนอกบ้านต่อไปทั้งที่หม่ามี๊กลับมาแล้ว คุณยายบอกว่าหนูมีเห็บให้เข้าห้องเด๋วจะไปวางไข่ ทำไมหม่ามี๊ไม่พาหนูไปหาหมอไปตรวจอะไรๆหลายอย่าง ทั้งๆที่กลับมาตั้งครึ่งปีแล้ว เพราะคำว่าขี้เกียจคำเดียว เพราะคิดว่าเด๋วค่อยไปก้อได้ กว่าจะรู้ว่าไม่มีคำว่า "พรุ่งนี้" อีกต่อไปมันก้อสายไปแล้ว อาทิตย์ก่อนหน้าวันนี้หม่ามี๊อาบน้ำให้หนู นั่งเป่าขนให้แห้งแล้วก้อตัดสังกะตังหนูที่มันพันเป็นก้อนตรงแผงอกซึ่งก้อนใหญ่มาก แล้วก้อเอาขนที่ตัดออกมาไปเผาทิ้ง ตอนนั้นหม่ามี๊มีลางสังหรณ์แปลกๆ แต่ก้อไม่อยากคิดไรมาก วันนั้นเรายังมานั่งเล่นกันหน้าบ้านอยู่เลย หม่ามี๊อุ้มหนูมาดูที่รถหม่ามี๊แล้วบอกว่าไว้จะพาหนูไปเที่ยวนะ แต่ไม่คิดเลยว่าจะไม่มีโอกาสนั้น ทั้งที่ๆหม่ามี๊เลือกรถคันนี้ก้อเพราะหนูแท้ๆ หม่ามี๊เปลี่ยนเบาะก้อเพราะเวลาที่หนูนั่งขนจะได้ไม่ไปติดเบาะให้เลอะเทอะ รู้สึกผิดมากมายจริงๆ

เมื่อก่อนหม่ามี๊เคยเกลียดข้อดีตัวเองที่ทำไมต้องความจำดีจำอะไรได้ทุกอย่างด้วยนะ ช่วงแรกหม่ามี๊ทำใจไม่ได้เลย ไม่ได้เลยจริงๆ ทุกอย่างมันวนเวียนอยู่ในหัวตลอด แต่ตอนนี้หม่ามี๊ว่าดีแล้วแหละที่หม่ามี๊จำได้ เพราะหนูจะไม่มีวันที่ออกไปจากใจหม่ามี๊เลย จริงๆ

รักหนูมากๆ ขอบคุณเวลา 5 ปีครึ่งที่เราได้อยู่ด้วยกัน หม่ามี๊มีความสุขมากๆ หวังว่าหนูจะคิดเหมือนกัน

แล้วซักวันเราจะพบกันอีกนะ